...

Vicdanı olan, insan olan herkese...!

2012-02-11T11:09:00.000-08:00

LÜTFEN BU KONUYA SADECE BAKIP GEÇMEYİN! EVLADINIZA, CANINIZA YAPILMIŞ GİBİ DÜŞÜNÜN VE AŞAĞIDAKİ YAZIYI İLGİLİ E-MAIL ADRESLERİNE GÖNDERİN... EN AZINDAN BENİM ARACILIĞIMLA BU SAYFAYA UĞRAMIŞ HERKESİN BUNU YAPACAĞINA İNANIYORUM. TEŞEKKÜRLER...

E-mail adresleri:

bimer@basbakanlik.gov.tr
kaymakamlik@torbali.gov.tr
tdp-ahmettayfun@hotmail.com
alpberk44@hotmail.com

Sayın Yetkili,

Torbalı'da elim bir olay gerçekleşmiştir ve nedenini parçalı, suç işlemeye uygun ortamların ve grupların varlığından kaynaklandığına bağlamaktayız.

Canlı canlı parçalanarak, patileri asitle yakılan, kulakları kesilen ve tecavüze uğradıktan sonra öldürülen köpek için kaymakamlığınızdan, toplum destekli polisimizden, jandarmamızdan ve milli eğitimimizden benzer olayların tekrarlanmaması adına çalışmalar yapılmasını arz ve talep ediyoruz...

Ayrıca, bu korkunç dehşeti yapan kişi ya da kişilerin ivedilikle bulunmaları ve mümkün olan en ağır cezaya çarptırılmaları için hukuka teslimini rica ediyoruz. Bu konunun peşini bırakmayacağımızı bildirmek isteriz.

Saygılarımla

İKİ SATIR AŞK

2011-12-26T00:50:00.001-08:00

İKİ SATIR AŞK TÜM KİTAPÇILARDA...

İki eski dost...

Çisel Onat; yazarlığının yanı sıra çevirmen ve aynı zamanda şarkı yazarı. En son Murat Boz’un son albümünde, sözü ve bestesi kendine ait olan Aşkın Suçu Yok isimli şarkısı yayınlandı. İlk romanı ‘Sevişmenin Hiçbir Riski Yoktur İçinde Aşk Yoksa’ 2008 yılında Liman Yayınları’ndan çıktı. ‘Risk var mı yok mu?’, ‘Bir kadın nasıl böyle bir şeyi savunabilir?’ sorularına epey alıştı. Aşkı şiirle de anlatmayı seviyor ama ‘bu ülkede şiir satmaz’ cevabına da epey alıştı! Oysa Cemal Süreya, Nazım Hikmet, Metin Altıok, Orhan Veli ve diğer ustalar şiirle anlatmışlardı aşkı... Kafasında hep aynı soru; şimdilerde‘bu ülkede’ şiir mi satmıyordu yoksa aşk mı yaşanmıyordu?

Cüneyt Asi Duru; yazarlığının yanı sıra TV-Radyo yapımcısı. İlk şiir kitabı ‘Düşlerin Kadar Konuş’2003 yılında Bu Yayınları’ndan çıktı. Dostlarıyla yaptığı şiir gecelerinde okuyordu ‘satmaz’ denen şiirleri... Satmazsa satmasın, aşık olanın içine işliyordu. İlk romanı ‘Tanrıça Ayın Orgazmı’ 2008 yılında Liman Yayınları’ndan çıktı. Bir imza gününde, kitabının adını gören bir annenin suratını buruşturarak kızını oradan hızla uzaklaştırması kadınların hatta insanların bedenlerine, hazlarına ne kadar uzak olduklarını ona somut bir örnekle bir kez daha kanıtlamıştı.

İKİ SATIR AŞK;

İki satır laflarken yazmaya karar verdiler bu kitabı. Bir şarkı sözü gibi, bir şiirin mısrası belki...

Bir hikâyenin ilk cümlesi ve o hikâyenin mutlu mutsuz sonu gibi... Bazen kadın savundu aşkı, adam savurdu, bazen kadın itti aşkı, adam tutundu...

Kitabın arka kapağında yazarların ‘aşkı iki satır da siz yazar mısınız?’ sorusuna karşılık hiç tereddütsüz cümlelerini paylaşan gazeteci, sanatçı dostları ve büyükleri; sevgili Gülriz Sururi, Sezen Aksu, Müjdat Gezen, Levent Üzümcü, Murat Boz, Çiçek Dilligil, Mehmet Coşkundeniz, Yonca Lodi, Demet Sağıroğlu, Kutlu Esendemir, Deniz Arcak, Murat Güneş, Füsun Önal, Sadık Karan ve Hande Şarman’aait ‘aşka dair’ birer cümleleri bulunuyor.

Yazarlar cümleleri kendilerine yakın buldukları birer takma isimle yazdılar. Cüneyt Asi Duru zaten kendi adı olan ‘ASİ’yi kullanırken, Çisel Onat da hayatının en büyük tutkusu olan ‘PİANO’yu tercih etti.

Yazarlar İKİ SATIR AŞK’ı; tüm çılgınlığı, besleyiciliği, eğlencesi, kasveti, hüznü ve huzuruyla aşkı, hayatı hissettirebilen iki önemli müzik insanı Aysel Gürel ve Onno Tunç’a ithaf ettiler. Çünkü Aysel Gürel sözleriyle Onno Tunç da müziğiyle, yazarken onlara eşlik ettiler.

Kitap 24 Kasım 2011’de, deneme / yazın kategorisinde, DÜET EDEBİYATI Serisi’nin ilki olarak Postiga Yayınevi etiketiyle raflardaki yerini alıyor.

Serinin 2.’sinde de okurların cümlelerine yer verilecek. Kitabın içinde; “Yazarların bir kadın ve bir erkeğin aşka ait satırlarına siz de katılmak isterseniz cümlelerinizi isminizi ve iletişim bilgilerinizi de belirterek aşağıdaki adrese gönderebilirsiniz. Yazarlar ve Postiga Yayınevi Editörlerinden oluşacak bir kurul, gönderdiğiniz cümleler arasından seçim yaparak Düet Edebiyatı Serisinin 2. Sayısında isimlerinizle birlikte sizlerin de cümlelerine yer verecektir.

www.ikisatirask.com

ikisatirask@gmail.com

ikisatirask@ikisatirask.com ” şeklinde okurlara yapılmış bir çağrı bulunmaktadır.

Herkesin aşka dair söylenecek iki satırı vardır...

Malum hepimiz aşığız ki her sohbetin içine sızan hep ‘İki Satır Aşk’tır!

Her şey ARABESK Yüzünden!

2011-12-26T00:33:00.000-08:00

Bir sabah uyandığınızda başınız ağrıyorsa, dünya dönüyorsa, mideniz bulanıyor, kalbiniz sizden önde atıyorsa, zaman geçmek bilmiyor, insanlar üzerinize üzerinize geliyorsa, gözleriniz kan çanağı yanıyorsa, herşey size hem fazla hem çok eksik geliyorsa, başka sesler çok yüksek, duymak istedikleriniz hiç söylenmiyorsa, şarkılar canınızı sıkıyor, ama diliniz vokale engel olamıyorsa, eski sayfalar birden açılıp yenileri siz boş kalmış geliyorsa, buz gibi havada Beşiktaş-Üsküdar arası motorlarda üstte oturmayı göze alıyorsanız, yüzünüze çarpan havayı doktor tavsiyesi içinize çekiyorsanız, sigara bile istemiyorsa canınız, gözlerinizi saklıyorsanız insanlardan, saçlarınızın dağınıklığı canınızı sıkmıyorsa ve hiçbir yansımalı camdan kendinize bakmıyorsanız, geçip gidiyorsanız her "indirim" yazan mağazanın önünden içeri girmeden, gazeteler, haberler umurunuzda değilse, adımlarınızı yavaşlatıyorsanız, zaman zaman şiddetlenen mide bulantınızı içinize geri itiyorsanız, hiçbir sorun yokken kendinizi iyi hissetmiyorsanız, saatinize o ana kadar hiç bakmamışsanız, trafik bile umurunuzda değilse, cebinizdeki parayı bilmeden yola koyulmuşsanız, girdiğiniz ilk eczaneden sadece bir kutu apranax aldıysanız, konuşmadan saatlerce öylece durabiliyorsanız, ne yaptım ben ya, ne yapıyorum ben diye düşünüyorsanız, üzerinize sinen tüm kokuları çıkarıp kirliye atıyorsanız, kendinizi dinliyorsanız, hep aramasını istediğiniz kişi sizi aradığında ne kadar anlamsız hissettiğinizi hissediyorsanız, geç kaldın artık diyorsanız, yüzünüze mona lisa gülüşünü takıyorsanız, bir yüzünüz göğe bir yüzünüz toprağa bakıyorsa içki de aramayın sebebini...

Öfkenizi çıkartmayın kimseden..

Aşkın, kavuşması da ayrılığı da sizin...

Herşey "ARABESK" yüzünden...

Aşıkken ARABESK dinlemeyin...

Çisel Onat

Bir Çift Ayakkabı Van'a...

2011-11-03T11:54:00.000-07:00

BİR ÇİFT AYAKKABI VAN'A...

VAN / İstasyon Mahallesi'nde deprem nedeniyle zor günler geçiren vatandaşlarımızın acil olarak kışlık su geçirmez botlara ihtiyaçları var. Özellikle acil olarak kadınlar için gerekiyor. Sanırım 50 çift ayakkabıyı erkekler için temin edebileceğim. Ancak kadın vatandaşlarımız için de acil tedarik edilmesi gerekiyor!
Aşağıda ihtiyaç duyulan ayakkabı numaralarını ve sayılarını yazıyorum.
50 ÇİFTLE BAŞLAYABİLİRİZ, BİRİLERİNİ ISITABİLİRİZ EMİNİM!!!

*37 No / 25 adet
*38 No / 42 adet
*40 No /15 adet
*39 No / 20 adet
*41 No / 2 adet
*42 No / 2 adet
*44 No / 4 adet

Bulabildiğiniz numaralardan birer adet alsanız bile epey bir ihtiyaç karşılamış oluruz.

ALDIĞINIZ AYAKKABILARI AŞAĞIDAKİ ADRESE 'İSTASYON MAHALLESİ'NE TESLİM EDİLMEK ÜZERE!' NOTU İLE BİRLİKTE GÖNDEREBİLİRSİNİZ.
Hangi numaraları alıp gönderdiyseniz bunu da ciselonat@gmail.com adresime yazarsanız ihtiyaç listesini ona göre güncelleyeceğim.

Bir firma ile görüştüm. Bana toplu alım olursa yağmur çizmelerini 11TL'den verebileceklerini söylediler. Bu miktar parayı bir kerede kaç yerde harcıyoruz!
O nedenle eminim okuyan herkes yardım etmek isteyecektir.
Bana aşağıdaki e-mail adresimden ulaşabilirsiniz!

Bu iletiyi de olabildiğince yayarsak çok sevinirim!
İNANIYORUM Kİ YİNE DEVLETİN, BÜYÜK ŞİRKETLERİN, BÜYÜK (!) İNSANLARIN yapamadığını biz başarabileceğiz!

Şimdiden yardım eden herkese çok teşekkür ederim!

Çisel ONAT
ciselonat@gmail.com

*** Yukarıda temsili bir model paylaştım. Özellikle içinin korunmalıklı olmasına dikkat edersek amacına ulaşır yardımlarımız!

YAPAMAYACAĞIMIZ BİRŞEY Mİ?

2011-10-11T07:12:00.000-07:00

DEĞİL...
---------------------------------------

Yasemin Yılmaz aracılığıyla...

Sevgili Selda Savaş 'ın yuruttuğu etkinlk kapsamında Silivri Gökhan Kurtulmuş Huzurevinde hiç bir geliri olmayan toplam 24 yaşlımızın 1. derece önemli olan giyim ihtiyaclarını karşılamakta kendisine hep beraber yardımcı olabilir miyiz? 05322347814

Bay yaşlı : pantolon bedeni 44 ,gömlek bedeni 3 numara , ayakkabı numarası 39

Bay yaşlı :pantolon bedeni 46 ,gömlek bedeni 2 numara , ayakkabı numarası 43

Bay yaşlı :pantolon bedeni 48 ,gömlek bedeni 3 numara , ayakkabı numarası 43

Bay yaşlı :pantolon bedeni 46 ,gömlek bedeni 3 numara , ayakkabı numarası 44

Bay yaşlı :pantolon bedeni 50 ,gömlek bedeni 3 numara , ayakkabı numarası 43

Bay yaşlı :pantolon bedeni 46 ,gömlek bedeni 3 numara , ayakkabı numarası 40

Bay yaşlı :pantolon bedeni 50 ,gömlek bedeni 4 numara , ayakkabı numarası 43

Bay yaşlı :pantolon bedeni 46,gömlek bedeni 3 numara , ayakkabı numarası 43

Bay Yaşlı :Pantolon 50-52, gömlek 3, ayakkabı 42

Bay Yaşlı :Pantolon 46 , gömlek 2, ayakkabı 41

Bay Yaşlı :Pantolon 46 , gömlek 2, ayakkabı 42

Bay Yaşlı :Pantolon 46 , gömlek 2, ayakkabı 44

Bay Yaşlı :Pantolon 56, gömlek 4, ayakkabı 42

Bay Yaşlı :Pantolon 50 , gömlek 3-4, ayakkabı 46

Bay Yaşlı :Pantolon 44-46, gömlek bedeni 2, ayakkabı 42

Bay Yaşlı :Pantolon 52 , gömlek bedeni 3, ayakkabı 41

Bay Yaşlı :Pantolon 46-48, gömlek bedeni 2, ayakkabı 40

Bay Yaşlı :Pantolon 44 , gömlek bedeni 2, ayakkabı 43

Bayan Yaşlı : 44-46 beden kıyafet ,ayakkabı 38

Bayan Yaşlı : 42-44 beden kıyafet ,ayakkabı 35

Bayan Yaşlı : 44 beden kıyafet ,ayakkabı 38

Bayan Yaşlı : 44 beden kıyafet ,ayakkabı 37

Bayan Yaşlı : 44 beden kıyafet ,ayakkabı 40

Bayan Yaşlı : 38-40 beden kıyafet ,ayakkabı 35

PİYANO

2011-10-10T05:59:00.000-07:00

Acıyı adabıyla yaşayan kadınım...

Parmak uçlarımda ses bulan ağıtlarım,

Dokunuldukça içine susan çığlıklarım...

Bir sigara içişim var ki sormayın...

Kül kokulu piyanom,

Şekilsiz saçlarım, tablosuz duvarlarım...

Biz hepimiz tek bir adama çalmıyoruz bu şarkıları...

Elbette her sesten aşk, her tenden adam geçti hayatımdan...

Sona kalan, dudağımdaki sigaraya sebep...

Bana kalan dumandır, parmak ucumdaki ağıttır, hangi tuşa düşerse göz yaşım,

En son kimde kaldıysa aklım

Son nota o damlaya çalınır!

'09 Yeniköy

EN İYİSİ SUSMALI...

2011-09-29T00:36:00.000-07:00

Üzülüyorsun,takma diyorlar.

Kızıyorsun,değmez diyorlar.

Boşveriyorsun;gamsız diyorlar.

Susuyorsun,iki çift laf et diyorlar.

Konuşuyorsun,muhatap olma diyorlar.

... Çekip gidiyorsun, mücadele et diyorlar.

Alttan alıyorsun,tepene çıkardın diyorlar.

Bağırıyorsun,sakin ol diyorlar.

Aklı başında davranıyorsun,bu kadar uslu olunmaz diyorlar.

Dikine gidiyorsun,yaşına başına yakışmaz diyorlar.

Ölünce ne diyecekler?

Muhtemelen; Ölüm sana yakışmadı.

Normal tabii,dirimizi beğenmediler ki ölümüzü beğensinler..

*M. Kenter*

ARADA...

2011-06-10T16:17:00.000-07:00

Hangi hissin yorgunuyum bilmiyorum,

İçimde kimden çıkarılacağını bilmeyen bir öfke...

Sanki ‘hadi şimdi vur’ der gibi diken üstünde

Bir yanda kendini tanrılaştıran bir vicdan var köşede

‘Hadi şimdi affet’ der gibi boyun bükmekte...

Ben hangi hissin arasındayım!

Hangi derdin peşindeyim bilmiyorum,

Hüzün incecik bir iple bağlamış arkasına beni, sürümekte...

Olur ya biraz mutluluk olursa belki şımarırım diye,

Bir yanda derdin neresinde olursam olayım, tuhaf bir huzur direnmekte...

Ben hangisinin arasındayım!

Hangi yangının içindeyim bilmiyorum,

Üzerinden atlayıp geçemeyeceğim kadar dev bir ayrılık var önümde,

Hani her saç telimi tek tek yakar gibi, zulmetmekte,

Bir yanda hatıranın ateşi var tenimde,

Sanki ayrılık hiç olmamış gibi, düşüm seninle sevişmekte...

Ben hangi külün arasındayım!

Hangi yalnızlığın ortasındayım bilmiyorum,

Baş ucumda seninle yaşanan onca anı, ruhumu mestetmekte...

Sanki tek bir kusurun bile yokmuşcasına, beni sana teslim etmekte...

Bir yanda yorgunluğumun, öfkemin, derdimin, yangınımın sebebi sen,

An, herşeyi ‘bitti’ kelimesiyle özetlemekte...

Sanki tüm hata sendeymiş gibi, fırlatıp atmakta ayrılığı sadece senin üstüne,

Seni bende kirletip, beni temize çekmekte...

Sen ve sen...

Ben hanginizin arasındayım!

Hangi köprünün üstündeyim bilmiyorum,

Bir yanda tükenmeyen metanetim beni yürütmekte,

Bir yanda öyle bir boşvermişliğim var ki toprağımı bile çürütmekte...

Saç telinden ince olsa ne olur, ruhum bedenimden düşmekte,

Senli yalnızlığım, sensiz yalnızlığım...

Ben hangisinin arasındayım!

Çisel ONAT

2011

SÖZDE...

2011-05-18T06:43:00.000-07:00

Kuralım saati eskiye yeniden,

O geri geri gitsin, biz kalalım gelmeyelim bugüne

Lütfen Sevgilim, bırakalım tüm anları anılarımızın eline,

Hadi soralım saati birine,

“Daha çok var” desin “ayrılacağınız güne”…

Koyalım iki bardak yan yana,

Saçlarımız nemli, gözlerimiz kan çanağı,

Ağlamaktan değil sevgilim,

Unuttun mu nasıl seviştiğimizi

Şimdi kan ter kâbuslardan kalktığımız gibi…

Vuralım biraz kahkahanın biraz derdin tasanın dibine,

Ara sıra bağır yine, kız ki dökülsün öfken

Ne yapacağız biz de, nasıl yaşarız böyle…

Ellerim kurutsun saçlarını, sıcaktır onlar

Unuttun mu ellerimi sevgilim,

Ne zaman dokunsan avuç içime, seni yaktılar!

Daha da uzaklaşalım bu tarihten,

Bugün hala canım yanıyor sensizken…

Yeniden uzun yollara gidelim,

Bir tek şarkılar olsun, en sevdiklerimiz, eşlik eden!

Unuttun mu o şarkıları sevgilim,

Şimdi hepsi ağıt yakıyor bir benden bir senden!

Yoruldum bu hayalden,

Ha şimdi ha yarın derken,

Kesildi sütüm, akmaz içim,

Kızgınım da zaten!

Eskiyi özledim, eskimeyi seninle…

Şimdi alabilirsin saati ileriye,

Bu hasretin gecesi gündüzü eşit bende,

Yeterince yaşandım senin için,

Fazlasıyla yaşandın benim için,

Unuttum diyorum herkese,

"Hem bana ne!"

...diyorum da,

Hep Sözde!

Çisel ONAT

Hepinizden rica ediyorum!!!

2011-02-06T10:11:00.000-08:00

Evimin hemen yanında, çok güvendiğim ve insanlıklarına hayran olduğum bir ailenin işlettiği market var. İki kediye marketin önünde bakıyorlar ve bir çoğuna da yemek veriyorlar. Son derece eğitimli, duyarlı ve temiz insanlar. Geçtiğimiz gün 4 kişi market sahibine "Siz kedileri besliyorsunuz. Bunlar böyle sebze meyve bölümünde dolanıyorlar. Senin malın haram mal. Senden almıyoruz artık!" diyerek gitmişler. Sahibi rica etti, 'büyük olana bakıyorum o zaten geziniyor ama yavru olan çok üşüyor. Yavru oldğu için de oyuncu. Sahiplenmek isteyen biri olursa lütfen haber verin!". Ben, biz elimizden geleni yapıyoruz. Masumiyetlerini zaten anlatamıyorum bile!!!

O yobazlara kızmıyorum artık. Kendi pislikleri için de boğulup gidecekler zaten! Hesaplaşma gününde vereceklerdir hesabını ancak lütfen sizlerin de aklında bulunsun, bu inanılmaz güzelliği sahiplenmek isterseniz 0216 5081118 numarali telefonu ararsanız eminim ki mutlu ettiğiniz için daha çok mutlu olacaksınız. Şimdiden teşekkürler! Ulaştırabildiğiniz herkesle paylaşırsanız sevinirm.

Çisel ONAT

İRONİSİ BOL, ANLAYANI AZ!

2011-01-31T06:42:00.000-08:00

Okuduğum en güzel fıkralardan biri...
İronisi bol, anlayanı az!
Çisel

Başbakan, Karadeniz gezisinde Üniversiteyi ziyaret etmiş. Bir sınıfa

girerek öğrencilerle tanışmış. O karizmatik duruşuyla beden dilini de

kullanarak bir konuşma yapmış. Etkili konuştuğunu düşünerek "Sorusu

olan var mı?" demiş.

> TEMEL; "Ben size 3 soru soracağım." demiş;

> 1-Bu kadar yıpranmış olmanız gerekirken oylarınız nasıl oldu da arttı?

> 2-Özelleştirme adı altında bütün önemli kurumları yabancılara

sattınız, bunlardan ne kadar para kazanıldı?

> 3-Bu paralar nerde?

> Tam bu sırada zil çalmış. Başbakan, "2.derste devam ederiz" deyip

çıkmış. Derse yeniden girince "nerde kalmıştık" diye sormuş. Bu sefer

DURSUN ayağa kalkmış;

"Bizim sorularımızı cevaplayacaktı nız" deyince, Başbakan "iyi sor

bakalım" demiş. DURSUN, "Size 5 sorum olacak" :

1-İktidarda yıpranmış olmanıza rağmen oylarınızı nasıl artırdınız?

2-Bütün önemli kurumlarımızı sattınız? ne kadar para kazanıldı?

3-Bu paralar nerde?

4-Tenefüs zili neden yarım saat erken çaldı?

5-TEMEL nerede?

Şeriata 2 yıl kaldı!

2011-01-25T03:11:00.000-08:00

Bu sabah mail kutuma gelen bu yazıyı paylaşıyorum...

------------------------------------------------------------
Şeriata iki yıl kaldı...
2.5 yil once listeye gonderilen bir mesajda ozetle:

"Seriat onundeki uc engel icin sunlar yapilacak:

Birincisi muhalefeti susturmak, Ataturkculeri sindirmek. Kalan Atatukculer ve ulusalcilari ortadan kaldirmak.

Ikıncisi Orduyu etkisiz hale getirmek.

Sonuncusu Mustafa Kemal Ataturk'un defterini durmek.

Ortalik sutliman oldugunda Anayasa degistirilecek, ilimli islam olarak takdim edilecek plan seriat adim adim uygulanacak,

Fethullah ulkeye geri donecek, dini lider olarak seriat duzeninde gorevini surdurucek.

Kurdistan kurulacak" denmişti.

Bugun:

Aczimendi lideri Muslum Gunduz'un TV de ifade ettigi gibi Kemalist laik rejim yikilmak uzeredir. Bir yillik omru kalmistir.

Muhalefet susturulmustur.

Ordu etkisiz hale getirilmistir.

Ataturk'un defteri durulmustur.

Seneye:

Mukerrer oylarla, bilgisayar oyunlariyla, bindirilmis tarikat kitalariyla, tava, tencere, patates, seker, un, yag, nohut, fasulye, mercimek, pirincle, kira yardimlariyla, is olanaklariyla secimde AKP % 50 den fazla oy alacak.

Secimden sonra mecliste dinci-bölücü isbirligi ile yeni bir Anayasa yapilacak. Bunun anlasmasi Fethullah ve Bolucubasi arasinda gecenlerde imzalanmistir.

Kurtce 2. resmi dil olacak, Kurtce egitim, yargilama vb serbest olacak, belediyelere genis yetkiler verilecek, hatta belediye zabitalari kentsel guvenlikleri saglayacak, bolucubasi once ev hapsine cikarilacak sonra tamamen serbest kalacak, boylece once federe sonra bagimsiz Kurt devletinin alt yapisi olusturulacak, gizli gorevi olasi TSK mudahalesine engel olmak olan TSK dan bagimsiz sInIr ordusu kurulacak, bu ordu ve polis agir silahlarla donatilacak ve TSK'dan guclu hale gelecek, alevi acilimi adi altinda din dersleri gecici olarak zorunlu olmaktan cikarilacak, "mecburen Tekke ve Zaviyeler yasasini ortadan kaldirmamiz gerek" denilip cem evleri serbest birakilirken dergahlar da serbest birakilmis olacak, tarikatler gun yuzune cikacak, medreseler kurulacak, turban tum kamusal alanda dahil olmak uzere her yerde serbest kalacak, anayasanin laiklikle ilgili tum maddeleri kaldirilacak vb.

Baskanlik sistemi getirilecek RTE'ye baskanlik yolu acilacak.

Ertesi yil:

Kademeli mahalle baskilariyla kadinlarin, kizlarin basi acik gezmeleri, alkollu icki satisi, ickili lokanta ve barlar tarihe karisacak. Tum kadin ve kizlarimiz tedricen kapanacak. Namaz saatleri memurlarin ve iscilerin dinlenme saati olacak. Resmi tatil Cuma - Cumartesi olacak. vb. Sonunda cem evleri kapatilacak. Okullarda din dersi tekrar zorunlu hale gelecek, bu derslerde uygulamali namaz kilma ve Kur'an okuma ogretilecek.

Alevi ve laik devlet taraftarlari icin Turkiye yasanmaz hale gelecek.

Şeriat yumurtayla önlenemez. Öyle bir duruma gelindi ki kafaya yumurta atanın kafasını kıracaklar.

"Demokratlara, laik devlet taraftarlarına geçmiş olsun."

Kazmayı Bombaya vuranlar... / Ali Serdar Bolat

2011-01-25T03:05:00.000-08:00

Poyrazköy Davası duruşması. 12 Ocak 2011.

Sözde SAT komandoları darbe yapmak için silah gömmüş. İşte hikayesi:
Bomba İmha ve İnceleme Şube Müdürlüğü'nde görevli Polis Memuru Fevzi Fidan tanık olarak dinlendi.
Mahkeme huzuruna çıkam polis memuru süklüm püklüm duruyordu.
Sorulanlara çoğunlukla "Bilmiyorum, hatırlamıyorum" diye cevap veriyordu.
Hakimler de "Bilmiyorsan bilmiyorum de" diyerek tanığın cevap vermemesi için yardımcı oluyorlardı.
Sanık avukatları, gömülü silahların araması ile ilgili bir fotoğraf gösterdiler.
Fotoğrafta bir kazma vardı. Avukatlar: "Bu kazma burada niye duruyor, aramada kullanıldı mı?" diye sordular.
Tanık polis memuru: "Arkadaşlar oraya getirmşiler ama kullanılmadı" diye cevap verdi.
Bu arada beklenmedik bir şey oldu.
Tanığın dinlenmesi bitmeden duruşma ertesi güne atıldı. Bu, görülmemiş bir uygulama.
Ertesi gün tanık tekrar geldi.
Ama bu defa dimdik duruyor, kendinden emin. Bir gün önceki zavallı duruşu yok olmuş.
Avukat bugün başka bir fotoğraf gösterdi:
Gömülen silahların olduğu yer kazma ile kazılıyordu.
Avukat sordu. "Hani kazma kullanılmadı demiştiniz. İşte kullanılmış"
Polis memuru bir an durakladıktan sonra yine kendinden emin bir şekilde cevapladı:
"Evet ama mühimmatın olduğu yeri sarı bantla çevirmiştik, bantın dış tarafı işaretleniyordu kazma ile"
Avukat bu defa başka bir fotoğraf gösterdi

Bu fotoğrafta bir polis memuru bombanın tam üzerine kazma ile vuruyordu.

Avukat: "Patlamayacağını biliyor muydunuz?" diye sordu.

Tanık polis memuru kızarak: "Biz mesleğimiz için canımızı feda ederiz" diye çıkıştı.

Bombaları kendileri gömmüşlerdi.

Mühimmatın gömüldüğü yer dere yatağı idi.

Silahlar sular içinden ıslak olarak çıkarıldı.

Bombaların patlamayacağını bildikleri için korkmadan kazma ile bombanın gözüne vurabiliyorlardı.

"Canını mesleği için feda etmek" palavra idi.

Bomba ortaya çıkmış. Bu durumda bomba imha uzmanı gelir, patlatmamaya çalışarak etkisiz hale getirmeye çalışır.
Göz göre göre bombanın gözüne kazma ile vurulur mu?

Polis memuru Fidan'ın pervasız bir şekilde yüksek sesle konuşmaya devam etmesi üzerine avukat şüphelendi ve sordu:

"Silahınız üzerinizde mi?"

Polis memuru "Evet" diye cevapladı

Hakim: "Mahkeme salonuna silahla girilmeyeceğini bilmiyor musunuz?"

Tanık polis: "Biliyorum ama unutmuşum"

Ama mahkeme heyeti ne polisin silahını aldı, ne de hakkında bir işlem yaptı.

Ergenekonculara karşı savaşan kahraman polislerimiz her türlü kanunsuzluğu yapabilirlerdi.
bir gün önce süklüm püklüm duran polisin bugün niçin aslan kesildiği anlaşılmıştı. Bugün silahlıydı.

Ya kendini fotoğraflarla sıkıştıran avukatlara kızıp çekip vursa idi?

Mahkeme heyeti, tanık olarak dinlenen polislerin salondan çıkmasına izin verdi.

İfade vermiş olan polisler, dışarıda ifade vermek üzere bekleyen polislerle görüşüp ne sorulduğunu nasıl cevapladıklarını anlattılar.

Avukat Celal Ülgen: "39 yıllık avukatlık hayatımda ilk kez tanığın duruşma salonunun dışına çıkmasına izin verildiğini gördüm" dedi.

Bu davalarda hukuk olmadığı, kanun olmadığı, savcı, hakim ve polislerin ortak çalıştığı bir kere daha görüldü.
Hanefi Avcı ne demişti:
"Gördükleriniz savcı, hakim ve polis değil, bir örgütün elemanlarıdır"

ÖĞRETİM ÜYESİNDEN REKTÖRLERE...

2011-01-25T01:51:00.000-08:00

BRAVO...
-------------------------------------------------------------

Sayın Rektörler,

1. Türkiye Cumhuriyeti'nin Başkenti Ankara'dır. Türkiye Cumhuriyeti'nin Başbakanı resmi işerini Ankara'da yürütür. Üniversite rektörleriyle toplantı yapacağı zaman, bilime saygı gereği, onları ayağına çağırmaz. Toplantı ya Ankara'daki üniversitelerden birinde (tercihen en eskisinde), ya da YÖK'de yapılır, Sayın Başbakan oraya teşrif buyurur. Sayın Rektörler, sizin İstanbul'da, Dolmabahçe sarayında ne işiniz var? Sizler Türkiye Cumhuriyeti'nin üniversitelerinin rektörleri misiniz, Osmanlı'nın medreselerinin eminleri mi?

2. Dışarıda öğrencileriniz, yani Türk halkının size emanet ettiği çocukları cop, tekme, gaz bombası vd. yöntemlerle öldüresiye dövülür, dahası cinsel tacize maruz kalırken, sizler içeride bu olayların baş sorumlusuyla birlikte olmaktan hicap duymadınız mı?

Ben sizlerden hicap duydum ve sizleri kınıyorum.

Prof.Dr.Süleyman ÇELİK

Ondokuz Mayıs Üniversitesi Öğretim Üyesi

Samsun Akademik Elemanlar Derneği Yönetim Kurulu Başkanı

İNSANDAN DAHA KIYMETLİLER!

2011-01-13T00:15:00.000-08:00

İSTANBUL BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİ HASDAL HAYVAN BARINAĞI'NDA DEHŞET

Aylarca Kadir Topbaş ekibinin Hasdal barınağında saçtığı dehşeti gösterebilecek kanıt topladık.

Bütün bu kanıtların gün ışığına çıkma zamanı geldi.

İstanbul BB başkanı aleyhine yasal işlem başlatacağız ancak bu davayı bir Facebook kampanyası ile desteklemek istiyoruz.

Aşağıdaki resimler, İstanbul Hasdal barınağında hayvanlara nasıl davranıldığını gösteriyor. Elimizde buna benzer çok sayıda resim ve video var, bunları savcıya sunacağız.

Bir dahaki belediye seçimlerinde etkili olmaları amacıyla bu resim ve videoları tek tek Facebook’ta yayınlayacağız.

İstanbul’da çok sayıda hayvan sever var. Artık seslerini gerçekten duyurmalarının vakti geldi.

Bu yıl, Türkiye’de bir şeyleri değiştirmeye odaklanacağız. SİZler olmadan bunu başarmamız mümkün değil... Bunu gerçekleştirmek için hepinizi yanımızda görmemiz gerek.

Lütfen bu post ve resimleri paylaşın.

VE KADİR TOPBAŞ'a Tepkinizi gösterin...

Kadir Topbaş: + 90 212 4552140 Email: baskan@ibb.gov.tr

Bu kampanyayla ilgili son bilgileri takip etmek için Let’s Adopt Core sayfasındaki email listesine kaydolun.

SİZE İHTİYACIMIZ VAR, TÜRKİYE’DEKİ HAYVANLARIN ONLAR İÇİN BİZİM YANIMIZDA SAVAŞMANIZA İHTİYAÇLARI VAR... http://www.facebook.com/group.php?gid=223594502500 adresinden Let's Adopt Türkiye grubunda bize katılın.

Sevgiler,
Viktor Larkhill

.

AKBANK VE VODAFONE HAKKINDA BİR UYARI MAİLİ...

2011-01-12T02:56:00.000-08:00

TÜRK VATANDAŞLARININ DİKKATİNE;

BAZI BANKALARDAKİ BİRİKİMLERİNİZ GÜVENCE ALTINDA DEĞİL…

NEDEN Mİ…… ?

06.12.2010 Pazartesi günü Saat 15.00 sıralarında eşime ait VODAFONE faturalı SİM kartına sahip telefonda ŞEBEKE YOK ibaresi belirdi. Telefonu birkaç kez açıp kapayarak sorunu gidermeye çalıştık ama başarılı olamadık. Bu tür durumlar ile ilk defa karşılaşmamamız ve eşimin babasının ağır bir hastalık nedeni ile yoğun bakımda yatması ve onun yanında sürekli vakit geçirmemizden dolayı fazla ilgilenmedik. Zaten beraber olmamız ve ona ulaşamayanların bana ulaşabilmeleri nedeni ile haberleşme açısından sıkıntı çekmedik. Ancak ertesi günde arıza olarak değerlendirdiğimiz sorunun geçmemesi üzerine VODAFONE Müşteri Hizmetlerini aradım ve telefonda ŞEBEKE YOK ibaresi olduğunu belirttim. Bana telefonu açıp kapamamı eğer sonuç aynı olursa SİM KARTI çıkartıp başka telefona takmamı söylediler ve aradığım için teşekkür edip telefonu kapattılar. Söylediklerini aynen yapıp sonuca ulaşamadığımı görünce bir VODAFONE Bayisine giderek yeni bir SİM KARTI alma yolunda karar verdik. Aynı gün yani 07.12.2010 tarihinde tekrar hastaneye giderek eşimin babasını ziyaret ettik. Doktorlardan bilgi aldık ve sonrasında VODAFONE bayisi bulmak amaçlı yola çıktık. Eşimin ailesinin yaşadığı GÖKTÜRK’ de bayi olduğunu biliyorduk. Yolculuk esnasında benim telefonuma İNG BANK Şubesinden bir telefon geldi. Eşimin bu bankada bulunan kurumsal hesabına her zamankinden farklı bir IP numarasından giriş yapılmaya çalışıldığını bu nedenle hesabımızın otomatik olarak BLOKE edildiğini bildirdiler. ACİL durumlar için benim telefonumu almışlar ve eşime doğal olarak ulaşamayınca beni aramışlardı.

O anda aklıma AKBANK’ taki hesabımızda geldi. ACİL olarak AKBANK ALKENT Şubesini aradığımızda 06.12.2010 tarihinde saat 15.15 sularında hesabımıza girilerek VADELİ ve VADESİZ hesaplarımızdan toplam 24.840.- TL sının İŞBANKASI Parmakkapı Şubesine gönderildiğini öğrendik. Yani atı alan çoktan Üsküdar’ı geçmişti.

Kafamızda oluşan birçok soru ise VODAFONE Bayisine gittiğimizde cevaplarını bulmaya başladı. Zira buraya yeni SİM KARTI için başvurduğumuzda; 06.12.2010 tarihinde bir başka VODAFONE Bayisinden SİM Kartımızın kopyalandığını öğrendik. VODAFONE müşteri Hizmetlerini aradığımızda da bizim sayemizde onlar öğrenmiş oldu. Diğer Bayisi ile yaptıkları telefon görüşmesinden sonra da konuyu SAVCILIĞA bildireceklerini ve kendilerinden haber beklememizi söylediler.

Bu olayları öğrenme sürecimizin saat 18.00 sonrası olması nedeni ile Cumhuriyet Savcılığına başvuruyu bir sonraki güne yani 08.12.2010 tarihine erteledik.

Aynı gün AKBANK’ a bir dilekçe vererek hesabımızdaki paraların aktarılması konusunda şikayette bulunduk ve İNGBANK örneğini vererek bizim güvenliğimizi yeterince sağlayamadıklarını bunun bir bankada sağlanabilirken diğerinde sağlanamamasının AKBANK ile ilgili bir zafiyet olduğunu belirterek zararımızı tazmin etmelerini talep ettik.

VODAFONE Firmasına da bu konu ile ilgili bana dönüş yapmadıkları için; ne yapmam konusunda bilgilenmek amacı ile Müşteri Hizmetlerini aradığımda her hangi bir muhatap bulamadım. Bu firmada üst düzey tanıdıkları olduğunu bildiğim bir arkadaşımı arayarak yardım rica ettim ve kendisinin ilgisi ve yardımları sayesinde bu firmanın Dolandırıcılık Hizmetleri Müdürü ( FRAUD Departmanı ) tarafından 08.12.2010 tarihinde arandım. Son derece nazik bir şekilde; konu ile ilgilendiklerini kopyalamanın gerçekleştiği bayi ile temasa geçilerek ilgili bilgilere ulaştıklarını bizim her hangi bir başvuruda bulunmamıza dahi gerek olmadığını, bizim düzenli olarak aranarak bilgilendirileceğimizi belirtti.

08.12.2010 tarihinde Avukatımız tarafından hazırlanan dilekçe ile Beyoğlu Cumhuriyet Savcılığına 2010/34799 nolu başvurumuzu yaptık. Burada Savcıdan öğrendiğimiz kadarı ile bu tür bir dolandırıcılık olayı ile ilk defa karşılaşıldığı ve SİM KARTI kopyalayarak Banka Hesaplarına ulaşılmasının kendisine ilk defa başvuru olarak iletildiği idi.. Bu da bizde belki de ilk kurbanlardan olduğumuz kanısını uyandırdı.

O tarihten sonra 09.12.2010 tarihinde AKBANK Merkezinden arandık. SAVCILIĞA başvuru numaramızı öğrenerek bize döneceklerini bildirdiler. Aynı gün akşam üstü saatlerinde de VODAFONE’ dan aranarak konuyu komisyona götüreceklerini belirttiler.

Daha sonrasında ise bu iki güzide şirketimizden en ufak bir geri dönüş almadık. Sabırla bekleyerek günlük ticari faaliyetlerimizi sürdürdük. Avukatımız da bu 2 firma ile ilgili yasal işlemler için biraz beklememiz konusunda bizi telkin etti.

17.12.2010 tarihinde daha fazla beklemeye tahammül edemeden; önce VODAFONE Fraud Departmanı Şefi ile bir telefon görüşmesi yaptım ve sıkıntımı hiçbir haber almadığımı ve rahatsızlığımı ilettim. Aynı gün AKBANK ALKENT Şb. Müdürüne de habersiz kalmaktan yana olan rahatsızlığımı belirttim.

Bu iki güzide şirketin müşterilerinin güvenliğine verdikleri önemin, büyüklükleri ile aynı oranda olacağını düşünerek zararımın tazmini konusunda gerekeni yapacaklarını ve konuyu bir anda abartmamam gerektiğini düşündüm.

Ve nihayet 17.12.2010 akşam saatlerinde VODAFONE Soruşturma Müfettişi tarafından aranarak Kopyalama işlemini gerçekleştiren bayilerinin çok güvendikleri bir bayi olduğunu ve yaptıkları kopyalama işleminde her hangi bir kusur bulunmadığını zira gidenlerin Nüfus Cüzdanı ( SAHTE ) ile gittiklerini bayilerinin bu cüzdanın sahte olup olmadığını bilmesinin mümkün olmadığını üzerindeki bilgilere göre hareket ettiğini bu bilgilerinde VODAFONE Merkezindeki bilgiler ile uyuştuğunu ama bu sahteciliği gerçekleştirenlerin 5 ayrı kameradan çekilmiş görüntüleri olduğunu bu görüntü kayıtlarını savcılığa talep ettiklerinde vereceklerini belirtti. Benim zararım konusunun da şirkete yazılmış olan dilekçeme bugün itibari ile ( 29.12.2010 ) her hangi bir yazılı cevap alamadığım gibi arayan bile olmadı.

18.12.2010 tarihinde de AKBANK Genel Müdürlüğü bir yazı ile bankada ki işlemlerin doğru şifre ile girilerek yapıldığını hangi IP numarasından ( bana ait değil ) giriş yapıldığını uzun uzun yazarak ve bu konu ile ilgili her hangi bir sorumlulukları olmadığını belirterek Savcılığa her türlü yardımda bulunacaklarını ancak bizim maddi zararımızdan sorumlu olmayacaklarını belirttiler.

Yaklaşık 20 günlük beklemenin sonucunda; iki güzide şirketimizin müşteri güvenliğine verdikleri önem ve ihtimamın hangi düzeyde olduğunu bu şekilde çarpıcı olarak öğrendik.

Artık bu konu ile ilgili HALKIMIZI UYARMA ve HAK arama zamanımızın geldiğini düşünerek harekete geçtik. İlk olarak bir TV Kanalının Ana Haber Bülteni için bir röportaj düzenlendi. O röportajı sadece HALKI bilinçlendirmek ve uyarmak için yaptım. Şimdi de mail ortamında bu yazıyı mümkün olduğu kadar çok kişiye ulaştırmaya çalışacağım.

Gelelim ÇİFTE STANDARTLARA…

Aynı gün içerisinde İNG BANK tarafından farklı bir IP numarasından giriş yapıldığı kurdukları güvenlik sistemi tarafından fark edilerek hesaplarım BLOKE ediliyor ve KORUNUYORUM üstelik hangi IP numarası ile giriş yapıldığı dahi bildiriliyor. Öteki tarafta AKBANK hesaplarıma girip VADELİ hesabım bozuluyor para VADESİZ hesaba aktarılarak 2 ayrı şekilde başka bankaya transfer ediliyor ve AKBANK bunu benden öğreniyor.

VODAFONE’da SİM KART kopyalanmasından 10 dakika sonra hesaplarımıza girebiliyorlar.. TURKCELL de ise SİM KART kopyalanmasından sonra 3 gün boyunca banka işlemi yaptırılmıyor.

Güvenliğimiz için yapılabilecek varken ( örnekleri yukarıdadır ) bu iki güzide şirketimiz bu yatırımları yapmıyor. Bu yatırımlar için gereken maddi tutarların kat be kat fazlasını ödeyerek televizyon reklamları yapıyor ve HALKI onlara güvenmemiz konusunda ikna etmeye çalışıyorlar. Sonra bizim gibi SAF ve güvenen insanların başına yukarıda belirtilen işler geldiğinde de valla görüntü verelim hem de 5 ayrı kameradan çekilmiş veya valla doğru şifre ile girmişler bizim sorumluluğumuzda değil diyorlar.

Şimdi bu iki firmada reklamlarında KIRMIZI rengi ÖN plana çıkarıyorlar ve çok doğru yapıyorlar çünkü kendilerine güvenen insanların bu güvenlerinin SİNİRDEN KIP KIRMIZI olarak sonuçlanacağını peşinen ilan ediyorlar.

Bu yazı her hangi bir maddi tazminat için değil; Türk Vatandaşlarının tehlikenin farkında olmaları için kaleme alınmıştır. Zira her iki firmaya da dava açılarak konu TÜRK ADALET SİSTEMİNE havale edilecektir. Bu nedenle ne kadar çok kişiye ulaşırsa o kadar çabuk önlemler alınır ve vatandaşların zarara uğramaları engellenir.

En Derin Saygılarımla

Artun ÖZŞAHİN

.

BİR ÖĞRETMEN'DEN MEKTUP VAR... LÜTFEN ÜŞENMEDEN OKUYUN!

2011-01-12T02:48:00.000-08:00

Güneydoğu'da kendisi öğretmen, eşi subay olarak görev yapan bir öğretmen, yaşadıklarını ve duygularını kaleme aldı. Bu mektup, okuyan herkesi sarsacak. Kimi "İşte güneydoğu ve kürt gerçeği" diyecek, kimi de "Bu hoca kesin Ergenekoncu" diyecek.

Bu mektubu okuyun, siz kendi kararınızı karar verin:

" Eğer tayini Doğu'ya çıkan herhangi bir memursanız, karşılaşacağınız Batıdaki hayattan çok farklıdır.Öncelikleriniz değişir, sizle beraber sizi tanıyanların ve ailenizin de ayni şekilde. Anne baba ve yakınlarınızın gözü televizyonda kulağı radyodadır.

Evet, çok zor Doğu'da Batılı olmak..Memur olmak..Polis, asker, doktor hemşire öğretmen ve hatta bunlardan birinin eşi olmak.Ben Yüksekova’da yaptım doğu görevim, sık sık da Van ve Hakkari’ye gittim.Bu yazdıklarım oralarda hayatı paylaştığımız tüm arkadaşlarımın ortak duygularıdır!

Biz daha gelmeden Güneydoğu için,’çok fakirlik var’ denmişti. Oysa Yüksekova’da büyük kentlerde bile zor görülen son model lüks arabalar, cipler vardı.

İlk günlerde en çok dikkatimi çeken, devamlı her tınısını ve nerdeyse sözlerinin tamamını öğreneceğim 'Gerilla şarkıları' dinletildi bize.

Benim için, bir öğretmen olarak, hele hele Ata'nın adını taşıyan bir ilkokul,lise ve üniversite bitirmiş, bir öğretmenseniz.. Ülkenin her yanı eşittir sizin için. 'Her ne olursa olsun, tüm çocukların eşit ve feda edilemez olduğudur''beyninize kazılan. Onların ihtiyacı öğretmense, doktorsa, polisse, askerse hepsi var orada. Yokluk da var; ancak Kayseri'de, Çorum'da, Adana'da Gümüşhane'de, Sivas’ta olduğundan daha fazla değil.

Siz gitmeden bölgeye namınız gider: 'bilmem nereli öğretmen, bilmem kimin karı(!)sı' Size hoş geldin denmez…Batılı meslektaşlarınız selam vermek için, öğretmenler odasında oralı öğretmenlerin olmadığı anları kollarlar.Öğretmenler odasında sessizlik hakimdir..Yorum yapılmaz espri kaldırmaz tuhaf bir gerilim vardır havada.Adını koyamazsınız..

Şaşıp kalacağınız yutkunduğunuz çok anlar yaşarsınız bölgede: Hele halkın içindeyken, içinde eşinizin olduğunu düşündükleri helikopterin düşmesi için ellerini birleştirip gözlerinize baka baka :''Allah'ım inşallah düşer!'' Derler. Ülkemin her yanında öğretmenler çocukları eğittiği için saygı görür. Ama burada bırakın takdir edilmeyi, aşağılanma, hakaret, taciz her şey yaşadık biz...

Sabah erken okula vardığınızda;yakınlarında taş biriktirmiş bekleyen çocuklar görürsünüz.Nedenini sorduğunuzda size mantıklı bir cevap veremeyen, öğrencinizle göz göze geldiğinizi düşünün bir...Çelik gibi sinirleriniz olmalı..

Beşikten gelen bir düşmanlıkla büyütülen, her üniformalıyla korkutulan çocuklar. Dillerini ancak okula başladıklarında zar zor öğrendikleri, kendilerinden çok farklı sandıkları bir milletin memurlarına karşı geliştirilmiş bir duygusal siper vardır. Sadece 2 yılımı bir kız öğrencimi gülümsetmeye harcadım! Benimle gülümsemedikçe ne dediğimi anlama isteği duymayacağını kendimden bildiğim için.

Okulda yerli meslektaşlarınız, öğretmenler odasında Batılı öğretmenlerin artmasından rahatsızlık duyar. Daha sonra samimi olmayı ve samimiyetine güven duymayı öğrendiğim oralı bir meslektaşım 'ben gelemem sizlerin de olduğu yerde, ezik kalırım aykırı dururum' demişti çekinerek. Benimle aynı eğitimi almış, çok kaliteli sevdiğim bir öğretmendi kendisi. Bayramlaşmayı neden hep okulda yaptığımızı, birbirimize gidip gelebileceğimizi söylediğimde okulun kantincisi olan bey:' Siz bize gelin hocanım, biz sizin oraya (lojman) girerken çıkarken görülürsek, başımız belaya girer' demişti.

Eylem olacağı zaman tüyo gelir. Okul saatlerinde duyum alınmış ve okulu terk edip hemen kendimi lojmana atmam söylenmişti. Daha ilk ayımdı orada. Müdür beye ilettim,'durmayın eylem hazırlığı varmış' dedi. Eylem olduğunda şunlar olasıdır: Memurlar dairelerde kısılır kalır. Şanslı olanlar öğretmenevi, eş-dost evine, polis noktasına sığınır.

Kendi ülkenizde trajikomik bir durum değil mi? Asla toplanılacak ev, bir uzman çavuş evi olamaz çok tehlikeli ve saldırıya açıktır. İlçede sivil bölgede ev tutmuşlarsa en çok onlar tehdit altındadır. Ev sahipleri bir gün ya ‘evi boşalt ya da’ deyiverirler. Bekar öğretmenler erkekse şanslıdır. 5-10 demez küçücük bir evde kalırlar.

Bayan arkadaşlardır asıl mağdur olanlardır. Okulunuz taşlanıyorsa ve çıkamadıysanız ya içeride güvenebileceğiniz dostlarınızla olmanız lazım gelir. Ya da Allah'a dua etmekten başka çareniz kalmaz.Kadın öğretmenler oraya onların çocuklarını eğitmeye gitmiştir. Ama Her yerde saygısızlığa, tacize maruz kalırlar. O nedenle toplu gezer topluca ayni evde kalmaya gayret ederler.

Yaşadığım bir olay: Okulun kapısına çıkmamla bir taksiye denk gelerek elimi kaldırdım, adamcağızın gafletinden de yaralanarak bindim. Parayı hemen uzatarak soldan aksi istikamete dönmesini rica ettim. Bir 5 metre gitmemiştik k, lojmanlara gideceğimi söylememle birlikte beni taksiden zorla indirdi...’BAŞIMI DERDE SOKMA BENİM! Diye de bağırdı.

İlk aylar eşimi de benim gibi öğretmen sanırlarken esnaftan yana sıkıntımız olmadı. Bir iki ay içerisinde kim olduğu öğrenildi. Asker eşiydim, eşimin infaz listesinde adı bile çıktı bir terörist cesedinden. Neyse, o ilk aylar ekmek almayı tercih ettiği fırına Ramazan akşamı girdiğimde, fırıncıdan 'pide kalmadı' cevabını aldığımda şok oldu. Perde arkasındaki dizili pide ve ekmekleri görmüştüm. Gözümün içine bakarak o unutulmaz cevabı suratıma yemiştim: SANA YOK!

Yine Ramazan ayıydı, iftar saatine yakın bir gürültü duyduk.O fırından pidelerini aldıktan sonra evlerine iftar açmaya giden iki uzmanımız havaya uçuruldu. Birini kaybettik. O gün bir daha çöp konteynırlarının yakına park etmek ne kelime yakınından geçmemem.

Bölgede yaşam hepimiz için bildiklerimizden farklıydı.Hiç bir anne benim yaşadıklarımı yaşamak zorunda kalsın istemem. Lojmanların içerisinde korunaklı (yani yoldan geçen bir araçla yapılabilecek bir saldırıda 'menzil dışı' ) sandığımız çocuk bahçesin. Oynayan oğlumu seyrederken; kolundaki bileklikten adını sildirip, kan grubunu yazdırmanın daha faydalı olacağını düşünürken yakalamıştım kendimi.

Bir pazar öğleden sonrası trafikçi bir polis memurunu havaya uçurulmuştu. Camlarımızın zangırtısıyla çocuk parkının isabet aldığını sanarak, apartmandaki annelerin merdivenlerden feryat ederek çocuklarına koşuşlarına şahit olmuştum. Bazen bir patlama olduğunda hele ki dışarıdaysam, eşim benim için, bense içerde bıraktığım oğlum için perişan olurduk sağ haberi alıncaya dek.

Aslında gece çıkan çatışmaları gelen giden helikopterlerin sesinden, eşinizin eve gelmemesinden bir şeylerin ters gittiğini anlarsınız.Telefonlarınız kesiktir. Jammerdan olmasını umarsınız. Frekansların sizinkilerce kesilmiş olmasını dilersiniz.

Operasyonlarda ceplerle birbirimizin eşinden sağlık haberi almaya çalışırken, karşı tarafın da dinlemiyor olmasını dilersiniz. Ki konvoya bir saldırı olmasın. Komutanlar gece karanlığında sessizce dönerler evlerine. Apartmanda ayak seslerini dinlersiniz. Postal sesini eşinizinkiyle uyuşması için beyninizi zorlarsınız. Ve aynı apartmanda başka dairenin kapısında postal görürseniz, içten içe sizinki gelmediği için onları kıskanırsınız.

Aileniz sizi aradığında, metanetli konuşmak zorundasınızdır. Hem onları endişelendirmemek hem de örgütten dinleyen varsa onları mutlu etmemek, bilgi vermemek, hem de akıl sağlığınıza mukayyet olmak içindir bunlar.

Pencerenizden çatışmadan getirilen cenaze ve yaralıları, bunların taşınışını ve bir sigara bile yakmak için durmaksızın koşuştuklarını görürsünüz. Az önce cenazesini indirdiği arkadaşının yerine, gidecek timle beraber elleri titremeden dizleri çözülmeden; ve abartmıyorum bir salise duraksamadan tekrar helikoptere atlayanlara bakarsınız. Sonra hiç bir anormallik yokmuş gibi, oğlunuz o manzaraya şahit olmasın diye uzaklaştırırken pencereden, diğer yandan ailenize akrabalarınıza tesadüfen aramış dahi olsalar MIŞ MİŞ gibi yapmanız gerekir.

Ağlamamış gibi, içiniz 1000 parçaya parçalanmamaktaymış gibi, sanki geceleri yataktan sıçramıyormuşsunuz gibi! Geceleri dinlediğimiz çatışma ve helikopter seslerini o kadar kanıksadığımı, bir gece sessizlikte uyanıp 'acaba baskın mı yedik? Nöbetçiler mi uyudu?' diye korktuğumu unutamam..

Karanlığın bu yüzünü hiç bilmezdim. Mesela karartma yapılacağını önceden bilemezsiniz. Önceden çamaşır, bulaşık, ütü, banyo, ev temizliği, ders hazırlığı, sınav kağıdı ne işiniz varsa halletmiş olmanız gerekir, gündüz elektik varken..Her şeyi bitirmiş bile olsanız karanlıkta mumlarınız yeterince ışık vermez. Gece bebeğinize süt hazırlamanız gerekmekteyse yandınız vay halinize!

Dışarı ışık sızmasın diye karartmalarda camlara battaniye astığımızı, belki birkaçınız bilir., Ama ben bunun, saldırıda camlar patladığında kırıklardan korumak için de kullanılan ilkel bir yöntem olduğunu lojmanımız roketlendiğinde öğrendim..

Tv izliyorum, var mısın yok musunun reklam arasında, yolun tam karşısındaki bir evden 3 roket atıldı. Camın önünde, nöbetçi olan eşime çocuğu yeni yatırdığımı söylerken..Daha uykuya dalmakla dalmamak arasındaydı yavrum.(Bu nedenle halen anksiyete tedavisi görüyor). Roketlerden İlkinin havada süzülüşünü görüp 'SEN TOP ATIŞI MI YAPTIRIYORSUN?' demiştim eşime. ilki açığa düştü gürültüyle, eşimin hayır! Dediğini ve askerlere emirler vererek koştuğunu duyuyordum.

Elim kulağımda oğlumun odasına koşup onu yorganla kucakladığım gibi, penceresiz olan tek dört duvarlı yer sayılacak banyoda emniyetini sağlarken, diğerlerinin nasıl bir kavis ve ışıkla hedefe ulaştığına şahit oldum.

Sonra sessizlik..Oyun oynadığımızı söylediğimi hatırlıyorum taşırken oğluma..Sımsıkı sarıldığımı da..Telefon irtibatı kesilmeden ne olursa olsun aileme haber verme alışkanlığı edindim. Sms'le, kısa ve net: BİZ İYİYİZ MERAK ETMEYİN!

O esnada onları korkutmaktan ve kendini yalnız hissetmemek adına yapılan bir alışkanlık. Ben o mesajı attığımda hayattaydım. Çünkü evladını kaybeden bir babanın 'şehit olan oğluyla, en son 1 hafta önce konuştuğunu' söylediğinde, ailemi endişelendirmemekten daha kötüsünün; altyazıyı okuyup da telefonla bize ulaşamamaları olduğunu öğrendim.

Ne o günün sabahı ne de Aktütün ve Gediktepe karakol baskınları... Çukurca, Şemdinli, mayınları gibi tekrar eden bir çok olaydan sonraki sabahlar, idari izinli olmama rağmen, işimi aksatmamaya dikkat ettim. Çocuklarım saydığım küçük Kürt talebelerimi ihmal etmedim. METANET..aslında burada daha farklı bir anlam içermekte..

Bize eşi asker polis memur olan herkese, bilhassa o şehit haberlerinin akabinde; işyerimize güler yüzlü inadına neşeli, makyajlı gitmemiz salık verildi. Haklılardı. O kanlı baskınlardan sonra örgütün her zırt pırt yıldönümünde, bebek katilinin Suriye'den çıkışı, yok efendim,yakalanışı gibi…1 Mayıs,nevruz gibi tarihlerde ama özellikle şehit verdiğimiz günün sabahı, başlayarak akşamına kadar lojmanların karşısındaki kolonlardan zorla dinletilen Gerilla(!) türkülerine katlanmak sadece metanet olamaz!

Bir kere çok mecbur kaldım.Her 2-3 ayda bir erzak almak (ve hatta nefes) için Van'a karayoluyla gideceğimizde (emniyetli günse ve konvoy varsa ancak) yazmayı adet edindiğimiz vasiyetimizde belirtmeme rağmen, aileme her ikimize de bir şey olduğu takdirde oğlumuzun kimler tarafından büyütülmesini istediğimizi ve ne olursa olsun üzülmemelerini söyleyiverdim. Babamın sesinin buğulandığını hatırlıyorum.

Bir kaç defa çocuğu aileme emniyette olacağı bir yere bırakıp da dönmeyi de çok düşünmüş ve konuşmuştuk. Arabada kendimizce önlemler alırdık,2,5 yaşındaki oğlum HER NE OLURSA OLSUN durmamamız gerektiğini gerekirse içeri istifra etmesi (süratli giderek o virajları almamız gerektiğinden) ya da tuvalet ihtiyacı duymaması konusunda sıkı sıkı tembihlenirdi.

Camları karartılmış ve dönüş yolunda artık sahte plaka takmak zorunda kalarak, yolculuk yaptığımız aracımızda her ikimiz de silahlı olurduk. Mermi her zaman namluya sürülü ve elimizin altında seyahat ederdik. Her virajın arkasında ne çıkacağını sizi neyin beklediğini bilmeden yol alırken hep bildiğim tüm duaları hatmederdim. Ve ne olursa olsun 2 mermiyi saklayacağıma söz vermiştim; bir şey olursa kaçamayacağıma, oğlumu da kurtaramayacağıma kanaat edersem, kendime ve yavruma sıkılmak üzere saklanacak son iki mermi. Helalleşilerek dönülen izinlerden sonra, tekrar oraya dönmesi en zoruydu. Öğrencilerimi okulumu arkadaşlarımı özlemiş olurdum ama beni bekleyenin tam olarak ne olduğunu asla bilemezdim…

Karlar altında geçmekte olan -20lerde seyreden günlerden birinde artık evde tutulmaktan iyice bunalmış olan oğlumu da aldım. Kantinin önüne kamyonet gelmesini fırsat bilerek dışarı çıktım. Kamyonet demek yeni mal geldi demektir. Oğlunuz için aylardır reklamlarda görülüp imrendiği çikolatayı bulma ümididir..Misafirliğe giderken giyilecek kadın çorabı kalmadığında kamyonet yolu gözlenir. Gıda şöyle böyle tamam da, oyuncak ve ihtiyaçlar hiç bitmez..

O akşam içerideki kalabalığı görünce kenarda beklemenin daha iyi olduğunu düşündüm. Ve aile kantininde bu kadar telaşla neden keklere bisküvilere meşrubatlara saldırırcasına hücum etmekte olan askerlerin, raf filan dinlmediğini aksine yağma edercesine boşalttıklarını izlemiştim. Anlam verememiştim.

Bir ara kasadaki bana seslendi :'hanıma yer açın önce o alsın, buyrun bayan?' sadece neler olduğunu sorabildim, aldığım cevapla afalladım. Göreve gidecek olanlar sırt çantaları çok ağır olmasın diye verilen kumanyayı yolda atıp, bunları yemeyi tercih ediyorlardı. Henüz 19-20 yaşında, lise öğrencilerinden daha güçlü gözükmeyen çelimsiz sıska Mehmetçiğin o telaşının arkasındaki gerçek beni kahretmişti.

Ekmek alarak dışarı çıktığımda ağlıyordum. Oğlumun 'elimi sıkıyorsun anne' sesiyle kendime geldim.Çok gücüme gitmişti,çocuk görünümlü çocuk ruhlu çikolata kapışan gülüşen Mehmetçikler..Baskınların ertesinde sessizlik hakimdir işyerlerinde çarşıda sanki hiç olmamış o canlar gitmemiş gibi.. Delirmeniz işten değildir. Geçmiş olsun var mı sizden zayiat? Densin, hatırınız sorulsun istersiniz. Ancak yalnızken koridorda yakalarlarsa sorabilir arkadaşlarınız: 'Dün eviniz roketlenmiş, nasılsınız var mı yapabileceklerimiz bir şey?' diye.

Eylem günleri okula gelmektense polis taşlamaya giden öğrencilerim de var.O gün öğreneceklerini kaçırdıklarından yakınan da. Ve beni hala arayıp soran, özleyen özlediğim ve bir şekilde birbirimizi sevmeyi öğretebildiğim öğrencilerimi de hatırlıyorum.

Yüksekova’dan ayrılırken, Allah'a emanet ettim oradakileri. Bayrağı da bir diğer öğretmene devrettim. Ama ban sorarsanız, ben eski ben değilim artık..Sırf bir polisle çıktığı için taranan öğretmen kızı nasıl unuturum? Ben yokken çocuğuma bakması için aradığım, her oralı kızın 'tehdit edildik abla kusura bakma' diye işi bırakmasını? Ancak bir korucunun kız kardeşine tek evladımı emanet edebildiğim günden sonra, o kızın da benim bir kardeşim olduğunu?

Hiçbir normal karne günü öğrencilerime karne veremedim. Milli eğitim tarafından ilçeye baskın yapılma olasılığına karşı, özellikle bayan öğretmenlerin can güvenliğini sağlayamama endişesiyle 'siz seminere katılmayın. Aslında ne kadar erken ayrılsanız o kadar iyi' dendiğini?Devletimin beni korumakla görevli polisinin değil beni, kendini koruyamayacak kadar aciz kaldığını.. Savciların elinin kolunun bağlı çaresizliğini…

Bunları Geride bıraktığımı sananlar var ama…

BIRAKMADIM BIRAKMADIK.

BİLENDİK AKSİNE.

HABUR’DAKİ PKK AÇILIM KEPAZELİĞİNİN ERTESİ GÜNÜ GÜLÜMSEMEKTE ZORLANDIM, NEFES ALMAKTA DA...

BİR EL BOĞAZIMI SIKIYORDU…

YARGI DEPREMİNİ…

İMRALI'IN TEHDİTLERİNİ HALA DUYMAK SİNİR ASAP BIRAKMADI BENDE..ARTIK YETER YETER YETER..

Aileler memurlar öğretmenler apar topar tahliye edildi …

Güvenlik güçlerinin ve askerin izinleri askıya alındı…

BİZ O TEHDİTLERE BOYUN EĞDİĞİMİZ GÜN ÖLDÜK..

Sadece cenazemizi kaldıracak kimsemiz yok..Ne o öğrenci çocuklarımın yüzlerini ne de o Mehmetçiklerin yüzlerini asla unutamayacağım

Oradayken 1Eylül barış günü kutlamalarına katılmak istemiştim hatta, ben de BARIŞSEVER bir insandım o zaman. (Ama bugün artık değilim çünkü beni ben'den aldılar!)

Ve hala yeni tayin olduğum bir Ege şehrinde bile bir çok psikolojik sorun yaşıyorum. Uykumda dinliyorum sessizliği ve sıçrıyorum. Eşim de çocuğum da aynen...

Hala orada görev yapan tüm memur ve güvenlik görevlilerine selam ve sabırlar diyorum.

Burada olmadığımız 3 yılda , sahillerdeki ve büyük kentlerdeki en güzel yerleri Kürtler almış.

ŞİMDİ SORMALIYIM: BİR TEK TÜRK, DİYARBAKIR’DA ŞIRNAK’TA, HAKKARİ’DE BİR BAKKAL DÜKKANI AÇSA KAÇ GÜN YAŞAR, YAŞATILIR? "

"O"

2010-11-03T14:58:00.000-07:00

"O"

Bazen dinlerken herkes duysun istiyorum "o" şarkıları...

"Onu" hatırlatan şarkıları...

"Ona" söylenen şarkıları...

Bu gece "O" şarkılardan sadece bir kaçı... Söz verdiğim gibi tam 00.00'da On şarkı...

Birilerini hatırlatır mı bilmem...

Yarın gece de "GEÇMİŞ"e çalacağım...

İyi dinlemeler...

"ONA..."

Sezen Aksu / Sevgili                                 http://fizy.com/#s/1ajeqe

Leman Sam-Vedat Sakman / Herneyse     http://fizy.com/#s/1k6h17

Tarkan / Beni anlama                                http://fizy.com/#s/1aiuck

Feridun Düzağaç / Alev alev                     http://fizy.com/#s/1ajf3l

Emel / Bilsem                                           http://fizy.com/#s/1m34l9

Gülşen / Tamamen yanılsama                    http://fizy.com/#s/1d78mj

Aşkın Nur Yengi / İmkansızım                  http://fizy.com/#s/17juw6

Zerrin Özer / Bir gülü sevdim                    http://fizy.com/#s/1ai0lb

Demet Sağıroğlu / Bir Vurgun bu Sevda   http://fizy.com/#s/1dekyw

Göktan / Sen                                           http://fizy.com/#s/1ai080

KOMA

2010-10-17T15:28:00.000-07:00

Kırılır,

Dökülür,

Tuz buz olur cam…

Cana geleceğine mala gelsin denir…

Nazar çıktı, kırılan cam iyidir de denir…

Kırılır aşk,

Dökülür gözden,

Kan revan olur…

Değmez denir, ağlama denir…

Unutursun, geçer gider de denir…

Şimdi sevgilim…

Tam da şu an bir şarap bardağı elimde,

Yalnızlığıma içiyorum…

Düşündükçe bitişleri,

Döküldükçe içim her yudumda

Yanmışlığıma içiyorum…

Bir bardak daha var rafta,

Sana ait, anılardan kalan nadide bir parça…

Kırılsa…

Dökülse…

Tuz buz olsa cam…

Cana gelir acı, bardağın ne haddine!

Dün sevgilim…

Birkaç dün önce…

Tam da sen varken, bir elin canımda bir elin camdayken…

An’a içiyordum…

Düşündükçe biteceğini,

Süzüldükçe yarına ait gözyaşları,

Aşkın ayrılığa yandaşlığına içiyordum…

Bir şişe bilemedin birkaç şişe kadar dolar bardak,
Hani derler ya; insan bir defa “çok” sever…

Hani derdik ya birbirimize; kalbimiz “çok” sevdi bu sefer…

Zor sevgilim;

Zordu dün gece,

Zor her gece…

Sevişmeden de yaşarım elbet,

Gömsün istemem kimse ruhunu senin ruhun üzerine…

Halime içiyorum,

Hep bu çok seven halime,

Dünya haline karşı gelen sevme haddime…

Hem ağlıyorum bazen hem gülüyorum,

Bir tuhaflık var bu gidişte,

Bir buhran var bu bitişte,

‘Sen yoluna ben yoluma’ derler ya hani,

Senin yolunda kendimi buluyorum…

Çoğu zaman unutamıyorum,

Çoğu zaman umutlanıyorum…

Şimdi biri çıkar yine der ki;

‘Bak yoluna, hata ediyorsun!’

Biliyorum sevgilim…

Yanlışlığıma içiyorum!

Bodrum/2010

...İÇİMDEN HABERİN YOK...

2010-10-17T14:08:00.000-07:00

İçimden Haberin Yok…

Hayallerim yıkılmıştı,

Hem de kaç kez…

Düşünsene; yığınla hayalim vardı,

Üst üste!

Ne bir yol kenarından değneğinle, ne bir lambanın içinden,

Ne de bir duayla…

Öylesine, bir anda geldin,

Bir satırlık bir cümlenin hatırına!

Nasıl bir titremeydi Tanrım!

İçimde karışan, yer değiştiren kanım…

Nereye aktığı belli değildi,

Ve üst üste duran hayallerim, sancılarım,

Ne zaman ayaklanacağı meçhul kalbim…

Sen bunların karşısına çıktın aslında,

Benim değil…

Ben onların arkasına saklanmıştım oysa,

Aşkın değil!

Her sabah başucumda duran bir umut…

Bir ‘günaydın sevgilim’ mesajınla şefkate uyanışımdın

Hissettiğim heyecanınla gücüm kuvvetim şanımdın!

İlk gördüğüm an seni…

O dalıp gitmelerim,

O susup kalmalarım…

Tanrım!

Anlatmalı sana, ne dilediğimi, ne istediğimi,

“Gitmesin, bitmesin, bu sefer kırılmasın hayalim” dediğimi…

Fakir bir yemek masasında çocukların el açıp şükrettiği gibi…

Engelli doğdum sevgilim,

Dilim yok, ellerim var anlatabilecek…

Sen konuşturdun beni, sen kurdun yeniden doğamı

Sen boğdun hayallere yeniden dünyamı…

Tam da giderayak, vazgeçmişken, aşkı beklemeye almışken…

Herkesi unutmuş, her şeyi en baştan yazmaya çalışırken,

Ne romanlar var aklımda şimdi,

Ne bitmez şarkılar,

Dizimin dibine oturtup çocukları, anlatabileceğim, iyi bir aşkı anlatan ne masallar var…

Hepsi seninle geldiler!

Gözünün içine bakıp her güldüğümde,

Gözümü kaçırıp, içime her ağladığımda,

Seni diledim ben…

Benim değildin hayallerimindin sen.

İlk küsüşümüz,

İlk kopuşumuz sonra…

Seni gördüm rüyamda,

Yanımda uyuyordun oysa…

Dokunabilecek kadar yanımda,

Uyanma diyeydi sevgilim,

Bari sen gerçeğe uyanma diye…

Beni görüyordun belki de,

Hayallerimizi…

Evimizi, gideceğimiz ülkeleri,

Beklenmeyen anda gelen, her dilde isimleri söylenebilen çocuklarımızı…

Uyan istemedim işte…

Uyanıp defalarca örttüm üstünü,

Sakladım dudaklarımı nefesim üşütmesin diye…

Değmeden kokladım seni,

Gözlerimi sıkıca kapatıp ezberledim tenini!

Acının duruşu bambaşka bende,

Öylesine gururlu, öylesine gamsız

Dünya umurumda değilken,

Hiç olmadığım kadar mutluyken

Gelişi öylesine zamansız!

Öğrettikleri başka, yazdırdıkları başka

Ama…

İçimdeki savaşı bambaşka…

Parça parça!

Devamı var elbet,
Vazgeçmiş değilim,

Sandığın gibi değil hayatım,

Anlatabilirim…

Korkabilirsin ki aslında sana benziyorum bilirsin,

Çok uzun zaman sonra ağlayabildim,

Senin içindi, korktuğum içindi, aşık olduğum içindi,

İlk defa sığınmak istedim, ilk defa güçlü olmak

Hani güç sandığım esaret var ya…

İşte ondan kurtulmak!

“Ben geldim” demek istiyorum,

“Zırhım yok, saklım yok” demek…

O yüzden topladım eşyalarımı,

O yüzden gittim o şehirden, bu şehre geldim bu yüzden,

Hiçbir parçam kalmasın bir yerde,

“Ben geldim” demek istiyorum, “tamamen”!

İnanmadığımı sandığın her şeye

Deli gibi bağlandım ben,

Gerçek olsunlar diye yaşıyorum,

Oyun bitti sevgilim,

Saklambaç zamanım geçti…

Omzuma dokundun, sana döndü yüzüm,

Başımı öne eğme faslı bitti!

Bilsen dünya umurumda değil,

Eğleniyorum sadece,

Ve her sessiz kaldığımda,

Her dalıp gittiğimde ben,

Hayal kuruyorum sadece,

İçinde sen, içinde ben, içinde aşk…

Herkes şaşkın halime,

Kızıyorlardır belki de,

Bilsen hiçbiri umurumda değil,

Aşığım sadece,

Ve her gece ben sana bakarak uyuyorum,

Kokun… duyuyorum!

Her yeni güne uyandığımda geldiğin günü kutluyorum!

Değdin bir kere…

Annenden sonra bana doğdun sen, benim ellerime…

Bana doğdum ben, sayende, “kendi hayatıma”…

Ürkekliğim, ilkelliğim, ağlamam ondan…

Sen geldiğin gün ne zamansa say; o kadar günlüğüm hayatımda!

Şefkatine sığınmam, aksini söylesem de korkaklıktan,

Sana gözümü açmadan güvenmem ondan!

Ellerinin altındayım, aklımın karışıklığını,

Saçlarımı çözdüm sana,

Sen kim bilir kaç kez yıkadın onları o günden sonra...

Oysa ellerin hala saçlarımda...!

Çekme onları yüzümden,

Tanı beni sevgilim,

Ben geldim!

Kadın gibi, çocuk gibi, dost gibi, sel gibi…

Yağmur boşuna yağmıyor bu ara,

Anlatıyor beni sana,

Daha yağacak, Çok! Daha da çok!

Şimdilik ne yazık ki,

İçimden haberin yok!

Olacak sevgilim,

Ben geldim!

Ç.

ACI HARİKALAR DİYARINDA

2010-09-24T02:56:00.000-07:00

Ayakta durmam gerekiyor hayata karşı!

Kahkahalarımı koruyarak!

Oysa kılıcım yok!

Gölgelerin gücü yok!

Masallar bana yazılmamış.

Benim hayatımda saat asla 12′yi vurmaz.

Kurbağalar da beni sevmez zaten, neden prensim olsunlar

Uyumuyorum ki öpülüp uyandırılayım,

Kırmızı başlık taksam kurt bile takılmaz peşime,

Gidecek anneannem de yok ki artık,

Şeker evlerden korktum hep, dişlerim çürüyecek diye

Büyüdüm de kendim okudum masalları raflardan indirerek,

Ayşegül diye bir arkadaşım, süperman diye bir kurtarıcım olmadı hiç,

Sadece şarkılar vardı.

İçinde aşk, acı, umut olan şarkılar.

Dua etmeyi de bilmem aslında,

Aydede de, Noel baba da masallar gibi yalandı,

Ben çocukken bir tek yıldızlar kayardı!

Ç.

...AYRILIĞIMIZA...

2010-09-16T05:49:00.000-07:00

…AYRILIĞIMIZA…

Ne kadar oldu?

Bir mi?

Üç mü?

Beş mi?

Ayrıldık ya hani…

Gün sayan benim tabii,

Papatya yaprağı misali…

“Geldi, gelmedi, geldi, gelmedi”

Neden oldu?

İhanet mi?

Yalan mı?

Şiddet mi?

Ayrıldık ya hani…

Soran benim tabii,

Çocuk misali…

“İhanet de ne, yalan da ne, şiddet de ne, kandır beni!”

Kimin oldu?

Zafer?

Onur?

Huzur?

Aşk?

Ayrıldık ya hani…

Kaybeden benim tabii,

Onurlu bir kadın gibi…

“Bedenini, sevdiğini, hayalini!”

Çisel ONAT

‘2010

....HAYIR'dan EVET'e Mektup....

2010-08-30T11:44:00.000-07:00

Sevgili EVET;

Biz seninle bir zamanlar eğlenceli bir yarışmanın iki vazgeçilmeziydik. Erkan Yolaç’la keşfedildiğimiz günlerin tadı damağımızda kaldı malum hayat geç pişen çabuk soğuyan bir şeydir. Şimdilerde seninle beni karşı karşıya getiren o muazzam politikaların birer kuklasıyız. Birileri senin ipini geriyor yukarıdan birileri benim. Arkadaşça bir mektup olmayacak bu özür dilerim. İlk defa sana karşıyım. Tüm tezatlığımıza rağmen iyi bir ikili olduğumuz gerçeğini artık kabullenemeyeceğim.

12 Eylül 2010 seninle benim kağıt üzerinde resmi olarak ayrıldığımızı kanıtlayan tarih olacaktır. Her şeye “Evet” diyen insanların mahkûm olacakları bir tutsaklığın ilk adımı…

İpini elinde tutanların GENEL SEÇİM DEĞİLDİR dedikleri bu referandum Genel Seçimde alınan oylara güvenilerek yapılan bir seçimdir. Yani daha önce EVET diyenleri göz önünde bulundurarak cesaret edilmiş bir seçimdir.

Evet demek, Demokrasi ve Hukuk devletine EVET demekmiş. Buna senin de inanmadığını biliyorum lakin senin de beynini seninle yıkadılar işte…

Fişleme tarihe karışacakmış mesela… Tüm soyumuzu, giydiğimiz donun rengine kadar öğrendiler zaten daha ne fişlemesi… Her birimiz telefonlarımız dinleniyor, hayatımız gözleniyor korkusuyla ve sonsuz rahatsızlığıyla yaşıyoruz zaten… Bir T.C numarası ile neredeyse hangi saatlerde tuvalete girip çıktığımızı bile öğrenebilecekleri bir sistemi getirdikten sonra mı kaldırıyorlar Fişlenmeyi? HAYIR’dır? Ha ayrıca suçu olmayan, temiz yaşayan birini fişlesen ne yazar… Asıl amaç saman altından hazine yürütenleri n bilgilerini mi gizli tutmak acaba?

EVET; Tacizcisin!

Bir iş adamının vergi borcu nedeniyle yurt dışına çıkamamasının da önü açılacakmış. Tamam, teoride mükemmelsin Evet. Bunun yerine “hırsız”dan beter çaldıkları vergileri, bizlerden aldıkları en yüksek vergileri düşürseler ya… Kimse borca girmese, kimse kaçmaya kalkmasa, hükümetler, vergileri cebine indirip yurtdışında keyif sürenlere ortak olmasa… Daha mı demokratik olur acaba? Evet.

EVET; Hırsızsın!

Çocuklar, yaşlılar ve engellilere pozitif ayrımcılığın önü açılacakmış. Vay vay vay… Referandum 12 Eylül 2010. AKP hükümetinin iktidarda olduğu yıl sayısı 7. Şimdi mi kıymetlendi baklava çalan çocuğun hakkı, engelli olduğu için, yol olmadığı için karşıya geçemeyen vatandaşın hakkı. (oysa ki sen her dönem yollara dağlara taşlara LALE’ler ektin durdun yahu..) Şimdi mi kıymetlendi analar, babalar, yaşlı insanlar… “Ananı da al git” dedin oysa…

EVET; İkiyüzlüsün!

Ombudsmanlık (Kamu Denetçiliği) kurumuyla, idarenin herhangi bir işlemi nedeniyle haksızlığa uğrayan Vatandaşların şikâyetleriyle ilgilenecek bir denetim mekanizması kurulacakmış. Ah Evet ah… Bırak idareyi, ne zaman elektrik kesilse, ne zaman su kesilse, ne zaman yollarda bir çukura düşsek önce sen yetiştin Vatandaşın şikâyetine. Ne ŞİKÂYET dilekçelerine cevap verdin ne de şikâyet etmek için aradığımız telefonlara. Nedense bulamadım 7 senedir en ufak bir derde deva YETKİLİ.

Neden şimdi artıyor memur maaşları? Ayrıca her maaş zammı elektrik, su, doğalgaz, ekmek zammı olarak geri dönüyor zaten. Mümkünse verme. Üç kuruşu iyice üç kuruşa indirme.

EVET; Yalancısın!

Geleneksel aile yapımız ve AHLAKİ DEĞERLERİMİZİN KORUNMASI güvence altına alınacakmış. Aşk-ı Memnu dizisini ayıplayarak mı yapacaksın bunu? İzdivaç programlarına sonsuz izin verip TÜRK KADINI’nın beynini uyuştururken neredeydi ahlaki değerlerinin tasası? Milletin yatak odasına, doğuracağı çocuğa karışırken, Türk vatandaşına ANANI DA AL GİT dediğin gün neredeydi AHLAKIN?

“Devlet, çocuk istismarı, cinsellik ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alır?” diyorsun yeni maddende. Yetimin hakkını şimdi mi düşünüyorsun? Siirt’te tecavüz edilen çocukların haklarını neden aldın ellerinden öyleyse? Neden gizledin olan biteni? Neden göz yumdun HAKLARINA EDİLEN TECAVÜZE!!! Hüseyin Üzmez denen sapık kameralara gülüp poz verirken neredeydi ÇOCUK İSTİSMARI için gösterdiğin özen?

EVET; Vicdansızsın!

DEMOKRATİK BİR YARGI SİSTEMİ’ymiş.

12 Eylül 1980 darbesini çok içerlemişsin. Yeni mi okudun darbeyi, Erdal Eren’i? Duygu sömürüsünde üzerine yok biliyoruz artık ama çıkıp 12 Eylül’de gerçekten canı yananları alet ederek yapmaya çalıştığın şeyin aslında YARGILANMAKTAN korktuğun olduğunu biliyoruz. Aslında uzun söze gerek yokmuş. Derdin tasan buymuş. Ya yargılanırsam, ya kaçamazsam korkusu…

“Şehit analarımız ağlamasın” diyorsun mesela… “Yan gelip yatma yeri değil” sen mi söylemiştin? Askeri, aydını sen mi hapsetmiştin? Nedensiz, gerçekçi hiçbir açıklama yapmadan… Türkan Saylan’ı da hasta yatağından kaldırıp gündemi değiştirmiştin hani… Bir aydını yok etmiştin ortadan. Sen miydin? Ha tabii besleyip “büyüttüğün” bölücünün de asılmamasına göz yumman demokratik hareket değil mi? Şehit analarımız ağlamasın, “Öcalan rahaaat rahaaaatt cezasını çekiyor değil mi?”

EVET; Uşaksın!

Ha eğer tüm bunlar, bu çizdiğin “Türkiye in Wonderland” tablosu “gerçek” olsaydı yani paha biçilemez bir eser olsaydı, yani “ucuz bir paçayı kurtarma hikâyesi” olmasaydı ben de sana EVET derdim.

Lakin yüzüne gözüne bulaştırdığın 7 yılın çizildiği resimde seni, insanlara rengârenk bir masal kahramanı olarak sunmayı iyi başarıyorlar. Seni yazıp çizenleri son derece başarılı buluyorum. Okuyunca, dinleyince insanın EVET diyesi geliyor ama biliyor musun artık mide kaldırmıyor.

12 Eylül’de gelip en başa oturacaksın biliyorum. Hayal kurmayacak kadar kazığını yedik nasılsa ama eminim ki yine her sandığın içinde elin olacak. Ölüye seçmen kağıdı gönderdiysen onun yerine EVET’e EVET damgasını basmayı da bir şekilde ayarlamışsındır. Senden “artık” korkulur. Yalnız bil ki can havliyle saldıran bir CUMHURİYET’le asla başa çıkamazsın.

Sevgili EVET;

Hani her kapıda sen varsın, bir parça kağıda kocaman yazılmışsın, mitinglerde hep bir ağızdan sen söyleniyorsun, binlerce insana öğütleniyorsun ya; işte diyeceğim o dur ki sana inanan halk; Cem Yılmaz “Zeki Müren’de bizi görecek mi?” dediğinde “EVET” cevabına inanan halkla aynıdır. Saftır, temizdir bu ülkenin insanı ama CEHALET artık o saflığı yok edecek kadar tehlikelidir. 12 Eylül’de görüşürüz. Erkan Yolaç kusura bakmasın, bir zamanlar yan yanaydık bu sefer KARŞINDA olacağım!

Sevgilerimle,

HAYIR

... KEKLİ POĞAÇALI PAZAR ÇILGINLIĞI ...

2010-08-29T12:18:00.000-07:00

Bana temizlik yap demeyeceksin. Toz al deme mesela... Bir ıslak bez bir kuru bez hiç sevmiyorum. Ancaaak ördek pişir, kuyu kebabı yap, git ananaslı pasta yap kısaca YEMEK yap de dünyanın en mutlu insanı olurum!

Lakin "tat almayı" çok seviyorum, değişik herşeyi denemekten inanılmaz haz alıyorum. Ne olduğu hiç farketmez sadece "değişik" olsun yeter. Tabii klasik tüm menülere de her zaman açığım :)) Pilav ve Patates yemeğine asla hayır diyemeyen biriyim mesela.

Bugün PAZAR günüydü ve kafamı dağıtmanın, düşüncelerden uzaklaşmanın en iyi yolu yemek yapmaktı. Ben de sabahları kahvaltı için 4 Peynirli Poğaça akşamları da tatlı için Gofretli kek yaptım...

Sizinle de paylaştım.

:) Afiyet olsun...

4 PEYNİRLİ POĞAÇA

Malzemeler:

2 yumurta

Margarin - Tereyağ

Yaş maya

2 küp şeker

Tuz

Dünyanın en güzel şeyi PEYNİRLER:

Beyaz Peynir

Lor Peynir (Tahsildaroğlu'nun kahvaltılık lor peyniri müthiş)

Otlu peynir

Mozarella (isterseniz taze kaşar da olabilir)

Sıcak suya mayayı koyarak içine 2 küp şekeri atarak eritin. Yumurtalardan birinin sarısını ayırın. Diğer yumurtayı bir kaba kırın. İçine 250 gr. 'ı tamamlayacak şekilde margarin ve tereyağını koyun. Oda sıcaklığında olmasını öneririm. Yağı yumurtaya yedirerek bir süre yağ eriyip parçalanana kadar yoğurun. İçine 2 çay kaşığı tuz koyun. Erimiş mayayı da içine katın. Hamur toplanana kadar un ekleyin. Yoğurun.

Yarım saat kabın üzerine bir bez örterek hamurun kendine gelmesini bekleyin. : )))

Peynirlerin hepsini (Mozarella ya da kaşar peynirini rendeleyin) bir kapta karıştırın. Çatalla ezebilirsiniz.

Tepsinizi yağlayın ya da en güzeli yağlı kağıtla kaplayın.

Hamurdan istediğiniz büyüklükte parçalar alarak fazla bastırmadan yassılaştırın ve içine peyniri koyarak ister yuvarlak ister oval olarak şekillendirin.

Tepsiye dizdiğiniz poğaçalara yumurtanın sarısını sürün ve çatalla üstlerini çizin. İsterseniz çizmeyin ona ben karışmam.

180 C fırında üstleri kızarana kadar pişirin.

Biri kokuyu duyup "poğaçalaaaarrrr" diye bağırmadan zamanı iyi kontrol edin yanmasınlar.

Bu bitti şimdi sıra ;

GOFRETLİ KEK

Malzemeler:

3 yumurta

1,5 su bardağı toz şeker

1 bardak ayçiçek yağı

1/2 bardak süt

Şekerli Vanilin (Gourmet'si çıkmış Dr. Oetkar'ın müthiş)

Kabartma Tozu

Dr. Oetkar çikolata sosu (bitter ya da beyaz çikolata olabilir)

5, 6 çorba kaşığı un

4 adet Çokonat ya da Ülker Çikolatalı Gofret

Derin bir kaba 3 yumurtayı ve şekeri koyun. Kek çırpma makinesi ile karışım beyazlaşana kadar çırpın. (Krema gibi olacak) Yağ ve sütü katın. Kabartma tozu, vanilin ve çikolata sosundan 2 çorba kaşığı içine katarak çırpmaya devam edin. Daha sonra unu da eleyerek içine katın. Karışımın çok koyu olmamasına dikkat etmelisiniz. Yoğun ancak akışkan bir kıvam elde ederseniz benim gibi mükemmel bir kek yapabilirsiniz : ).

Gofretleri çok ufalamadan çok büyük kalmalarına da izin vermeden kırarak kek karışımının içine atın. Bir kez daha düşük seviyede hızla çırptıktan sonra kek kalıbındansa geniş bir borcam kaba yağladıktan sonra karışımı dökün.

170 derecede 35-40 dakika pişirin.

Kek pişerken 1,5 bardak sütle kalan çikolata sosu yapın. Kek fırından çıkınca üzerine dökün...

Ohhh afiyet olsun.

: ))))))

...BİR DEV İÇİN...

2010-08-27T02:34:00.000-07:00

Dayım'a;

Daha önce böyle birşey yapmamıştım. Ne sana ne ailemden başka birine bir tek kelime yazmışlığım yok. Oysa ki ben çokça insanın yüreğine, ruhuna, gözüne dokunmuş, ağlatmış, güldürmüş, bazen kendimden nefret ettirmiş bir yazarım. Bir kitabım bile var. Sizin hepinize yazmak istediklerimi duygu filtremden geçirerek kitabımın arkasında yazmıştım.
Şimdi işler biraz değişti. Ben sanki daha bir korkuyorum "sizsiz" kalmaktan.
Hani doğduğumda başucumda olan herkesin bir bir gitmeye başladığı tarihler bunlar.
Çok korkuyorum "kaybetmekten" ilk defa! Gözüm kapalı girdiğim her yarışa, aldığım risklere benzemiyor bu. DUR! diyemediğim bir Tanrı var. Ne zaman inandım ona, neden inandım bilmiyorum ama var ve O her kendini gösterdiğinde ya biri gitmiş oluyor ya da bana bağışlanmış...

Çocukken -ki aslında hala çocukluğumun yakasına yapışmış haldeyim- bahçeli o Koşuyolu evi... Merdiven önü beklemeleri... Yengemi getirdiğin gün... Ersan'ın doğduğu gün... O kocaman boyunla inanılmaz hisli kalbinle bana baktığın hepimizi kollarının altına aldığın günler... Onlar benim çocukluğum... Sen vardın, anneannem vardı, teyzem, kuzenlerim, kardeşim, annem babam herkes vardı...

Ben hergün "çaktırmasam da" bugün birine birşey olmasın diye dua ederek uyanıyorum aslında. Telefonum başucumda o yüzden her zaman açıktır. Radyasyon, kanser, ölüm riskini göze alarak...

Bilirsin hep "iyiliğinden" yakınmışızdır. Hep "sessizliğinden"! Hep "mükemmel bir baba oluşundan". "HAYIR" diyemeyişinden. O kocaman boyunun altında yatan "kocaman yüreğinden." "Bu dünyaya ait olmayışından"... Sana hep "çok iyi bir adam" olduğun için kızmışızdır. Bilirsin...

"Hak yemediğinden, ihanet etmediğinden, saflığından, temizliğinden" yakınmışızdır.

Şimdi tüm bunların bedelini ödüyorsun biliyorum. Bu sessizliğinin ve içindeki büyüklüğün isyanını...

Beynindeki o minik pıhtı seni kocaman bir zorluğa itti... Ne olacak şimdi? Gözümüzü ayırmadan sendeyiz. Kalbim her telefonda daha da hızlı atıyor. DURACAK gibi!

Ceren'in başında saatlerce beklediğim günler... Ninni söylediğim ilk bebek... Kocaman bir kız şimdi... "Çisel'e benziyor" dediğiniz KIZIM... Babaya aşık olmanın ne demek olduğunu ben iyi bilirim, bilirsin. Büyük patrona her baktığımda, her öksürdüğünde, her başı ağrıdığında, tırnağı kırılsa içimden kopan gideni de ben bilirim. O yüzden Kızın bana ait... Onu sana duyduğu aşkla koruyacağım. Merak etme!

İyileşeceksin, bir çok şeyi hatırlamayacakmışsın.... Beni de hatırlamadın zaten yanına geldiğimde. Güzel güzel baktın sadece. Ben bakamadım... Gözlerinden akmak için çabalayan seli "duvar" örerek içine akıtmak nedir bildim... O gün, hastanede, yanında... HEP GÜÇLÜ DURMAK imajı pahasına... Anneme, Teyzeme ve Oğlunla Kızın'a DESTEK OLMAK pahasına.

Birgün ağlar mıyım bilmiyorum. Ama lütfen ayağa kalktığında SEVİNÇTEN ağlama şansını ver bana. Hepimize.

Ben alışmamışım senin grip bile olduğunu bilmem. AĞIR geliyor.
Amcam'ın bana yaşattığı acıyı yaşatma.

Ben...
Yazabiliyorum sadece.
Konuşamıyorum...
Bil ki konuşabilseydim yazdıklarımı söylerdim...

Şimdi günlerdir gülüp, unutmaya çalışıp "hayata ayak uydurmaya" çalışıyorum.
Aklım sende, kalbim senle, gözüm üzerinde....

Sakın bir hata yapma. Hatırlamasan da kal hayatımızda. Oturur herşeyi tek tek yeniden öğrenir, anlatır, yaşarız.... Hem belki daha güzel olur. Kimbilir belki de bu hepimize oynadığın güzel bir "kıymet bilmeyi hatırlama" oyunudur.

Neyse.
Seni seviyorum.
Bilirsin...

Çisel

...ASKERLE NÖBET TUTAN KADIN...

2010-08-06T14:45:00.000-07:00

Her kadının bir asker beklemişliği vardır... "Hiç bekleyemem ay" dediğim günleri hatırlıyorum da... ; ) İyi ki de beklememişim...

Bütün bekleyenlere... Her kimi olursa.. Nereden olursa...

Ne çok ağlamıştım... Vay be...

Ç.

**********************************************

Zor, çok zor beklemek...
Seni özlemek zulüm
Biz hiç bu kadar ayrı kalmadık
Hiç bu kadar ayrı hayatlar yaşamadık
Ekmeğin tadı, odanın kokusu bile farklı
Elim gitmez oldu sevdiğin yemekleri yapmaya,
Bu nasıl bir his Allahım
Bu nasıl bir sınav,
Denendikçe katılaşıyor içimde birşeyler
Gittiğin günü unutamadım hiç,
Sabaha kadar ağlarsam sen giderken ağlamam sandım
Tükenmeyen bir tek gözyaşım olmuş
Seni bana her defasında hatırlatan o günün en özel anı
Seni boynundan öpüşüm olmuş
O an...
Bana sarıldığın o an gittiğini gerçekten anladım.
Hep filmlere kanmışım,
O bariyerden dönersin sanmışım
Ama gittin, arkana bakarak,
Ağlayan bir adam ve bir kadın bırakarak
Canımdan can gitti, ruhumun yarısı seninle yitti,
Sayılı gün geçer diyor herkes,
Saatleri saniyelerle çarpıp duruyorum,
Bilmiyorlar her günü nasıl ızdırapla geçiriyorum
Bilmezdim bu denli vurulabileceğimi bir adama
Bilmezdim yastığına sarıldığımda sabahı ağlayarak karşılayacağımı,
Sana git derken içimdeki soğukkanlılığın gittiğin an nasıl bir yangına döneceğini bilemezdim,
Sensiz geçen hergün kalbimde olan bitenle savaşıyorum,
Sensiz biten hergün kendimi yeniden tanıyorum
Severmişsin sende diyorum, bak gördün mü özlermişsin diyorum,
Hayat benim sandığım kadar kalabalık, kalbim senin sandığın kadar katı değilmiş...
Bu sınavı veririm vermesine de döktüğüm ter alnımın teriyle kazanılmış bir aşk olsa keşke sonunda...
Keşke geldiğin anda sarılıp seni beklediğim saniyeler kadar öylece kalabilsen benimle,
Keşke gittiğin gün bittiğim gibi başlayabilsem geldiğin güne...
Kimseye anlatamam neden bu kadar çaresiz hissettiğimi,
Anlamazlar inan senin de anlamadığını...
Herşeye dayanan halim, herşeyde seni hatırlayacak kadar ihtiyaç duyuyor sana
Bu kapıyı her açıp kapadığımda, seni görmeyi umuyorum ardında...
Gelmiyorsun, geleceğin günü bilmeme rağmen bekleniyorsun,
Buzdolabına yazdığın notları hergün okuyorum,
Şimdi sıradan bir evi yuva yapabilecek bir kadın oldum,
İstediğin gibi bir kadın...
Kapıları kilitleyen ve acısını içeride gizleyen,
Çöpleri hergün dışarı çıkaran ve camları kapatıp yatan bir kadın oldum,
Komşularına günaydın diyen, herşeye rağmen gülümsemeyi yeniden başaran,
Beyazlarla renklileri ayrı yıkayan bir kadın oldum...
Sadece erkekler büyümüyormuş askerde,
Kadın da büyüyormuş askeriyle birlikte...
Tesadüfen girdiğin hayatımda bana öğrettiğin herşeyi yaşıyorum şimdi,
Keşke olsan...
Keşke sana en ihtiyacım olduğu anda bana dokunsan...
Odada gizlice ağlarken bulsan beni ve hiçbir şey sormadan otursan yanıma,
Başımı göğsüne yaslasan, üzülme herşeyi hallederiz desen,
Seni hiç bırakmayacağım, senden hiç vazgeçmeyeceğim desen,
Eskisi gibi taş kesilir miyim sanıyorsun,
Gittin gideli o kilitli kadın değişmedi mi sanıyorsun,
Ne zor şeymiş birini severken ve bunu onu söyleyemeden onu uzağa göndermek,
Ne zormuş hayatın anlamının zamanda gizlendiğini zaman geçmez olduğunda anlamak,
Ve koşmak...
Bundan sonrası için herşeyi anında söyleyip, anında yaşamaya koşmak...
Ne zormuş sensizliğin acısıyla gerçeğin acısını aynı anda anlamak!
Yas tutmuyorum, mutsuz değilim,
Topladım kendimi, herşeyi başa aldım,
Kimse yok yanımda, aradığım herkesi benden yana sandım,
Anladım...
Anlamıyorsun dediğin herşeyi, anlattığın ve dinlemediğimi sandığım herşeyi anladım,
Denedim de...
Unutmayı, elbet dönecek demeyi, yanımdaymışsın gibi yaşamayı denedim...
Sesini her duyduğumda yastığa başımı her koyduğumda nefes almayı denedim...
Zannetme ki eskisi gibi yerimde sayıyorum,
Kendime aynada baktım ilk kez gerçek gözlerimle,
Gözlerimi silmeye çalıştıkça durduramadım gözyaşlarını,
Çok aptal görünüyorsun dedim kendime,
Çok konuştum yalnızken,
Sana söyleyemediğim herşeyi aynaya söyledim,
Anlamsız bakan bir kadın vardı,
Kendini gerçekten görmeyi becerebilen biri...
Kendiliğinden söylenen bir sürü şarkı yaptım,
İçinde hep aynı söz vardı... Dön... Gittiğin hızla dön!
En kötüsü herkesin bizimle ilgili aklından geçeni benim bir türlü görememiş olmam,
Birimiz çok gizli saklıydık, birimiz çok gururlu...
Ben herşeyi konuşuyorum şimdi kendimle,
Düşünüyorum seninle yaşadıklarımızı...
Annem ve babam mesela...
Annen ve baban mesela...
Önceleri yok hiçbirinin...
Kimsenin bizim kadar biriktirdiği anı yok...
Beraber ağladığımız gece, beraber uyandığımız sabah...
Yanında açmışçasına gözlerimi...
Hiçbirinin bizim kadar üstlendiği sıfat yok....
Arkadaşım, dostum, eşim, ruhum!!!
Herşeyim...
Artık biliyorum bir lokmanın bile boğazından geçmemesinin ne demek olduğunu,
Gözlerimi senin uyku saatini görmeden kapayamamanın nasıl bir irade olduğunu,
Ya da farkında olmadan gittiğimiz her yerde aynı masaya oturmanın nasıl bir sadakat olduğunu!!!
Biliyorum artık kendi kendime çözmeye çalıştığım herşeyin bedelinin ne kadar ağır olduğunu...
Hırslarımı tanıyorum, varolan yeteneğimin farkına varıyorum,
Dizinin dibinde oturan bir kadın değil de ayakta duran ve hayatın sorumluluğunu seninle birlikte omuzlayan bir kadın olmayı öğrendim sen yokken...
Seni sevmeye başladığımda unuttuğum herşeyi, seni daha fazla sevmeye başladığımda yeniden öğrendim...
Benimle gurur duymanı istiyorum,
Döndüğünde eskisi gibi güçlü, eskisi gibi gülen bir kadın bulmanı istiyorum...
Yapamazsam ben yokum geri kalanında...
Çoktan gitmiş olurum senden bana kalanlarla...
Özlüyorum...
Sensiz adım attığım her yer ezilen çiçekler gibi boyun büküyor bana,
Romantik sözleri sevmediğimi bilirsin,
Ama...
Çiçekler değişti, iklim değişti, herşey değişti...
Pişman olmadığım bir tek şey vardı,
Seni seçmek herkese ve herşeye karşı!
Değişmedi! Bir tek bu değişmedi!
İlk gün ki gibi değilim,
Nefes almaya başladım yeniden,
Seni özledikçe yenileniyor içimde eskidiğine inanmak istediklerim,
Gülmeni, susmanı, birden bire bağırmanı özledim.
Şimdi bunu yazıyorum ya,
Birden arkamdan geleceksin ve "ne yazıyorsun bana" diyeceksin gibi geliyor...
Hiç sıkılmamışım seninle geçen anlardan,
Hiç şüphe duymamışım sadakatimden,
Herşeyi masal gibi yaşamışım seninle,
Annem ve babam...
Annen ve baban...
Onların hiç yaşamadığı bir masal gibiymiş,
Sevdiğin şarkıları dinleyemiyorum...
Sevdiğin yemekleri yiyemiyorum...
Sen orada duruyorken, ben burada koşmak istemiyorum...
Sen gelince dinlerim hepsini...
Ya da sen gelince yerim sevdiğimiz zeytin peyniri...
Ne kaybedebilirim ki senden daha fazla...
Kazanmaya başka yerden başlamalıyım,
Gurur duymalısın benimle,
Baktığında yeni tanıyor gibi olmalısın...
Kaç kişi böyle hisseder ki...
Bu acıyı da bu derin ve güzel ağrıyı da hissetmeyi kaç kişi başarır ki...
Duruyorum sanma...
Öğrettiklerin, paylaştıklarımız ve yokluğun çok şey konuştu benimle,
Kaç kişi böyle bir ayrılıkla yeniden doğabilir ki....
Sen nöbetteyken rahat uyuyor bu sokak, bu şehir, bu ülke...
Bir ben nöbetteyim seninle birlikte...
Hiçbir şey eksilmedi beklerken seni...
Hiçbir şey vazgeçiremeyecek beklemekten beni...

Bir erkeğin namusuymuş vatani görevi...
Neden kadınlar gitmiyor demeyin!
Bir kadının da beklemekmiş, özlemekmiş vatani görevi!!!
Elbet uyurum sen geldiğinde, sağ salim hayatıma döndüğünde,
Uzakmış, zormuş, uzunmuş... Varsın olsun!
Gönüllü askerim ben de seninle birlikte,
Diyorlar ki “VATAN SAĞOLSUN” !!!
Önce, CANIN SAĞOLSUN!!!

ÇiselOnat®
'2006

KORKTUNUZ! / MUSTAFA BALBAY

2010-08-03T00:43:00.000-07:00

KORKTUNUZ !!
CUMHURİYETTEN korktunuz!.. .
Kurtuluş Savaşından korktunuz...
Kurtuluş Savaşını kazandıran Kuvayi Milliye ruhundan korktunuz...
Türk Bayrağından korktunuz...
İstiklal Marşından korktunuz...
Bandırma vapurundan korktunuz...
Samsundan korktunuz...
1919 dan korktunuz...
19 Mayıstan korktunuz...
Erzurum Kongresinden korktunuz...
Sivas Kongresinden korktunuz...
Kadın ve Erkeğin eşit olmasından korktunuz...
Devrim şehidi Kubilaydan korktunuz...
Türkçe Kuran-ı Kerimden korktunuz...
GERÇEK İslamiyetten korktunuz...
İslam dinini öğrenmekten korktunuz... .
Gerçek İslamı anlamaktan korktunuz...
Türkçe ezandan korktunuz... .
Nutuk dan korktunuz...
Laik, çağdaş ve özgür TÜRK KADININDAN korktunuz...
Sormaktan korktunuz...
Sorgulamaktan korktu nuz...
Hesap sormaktan korktunuz...
Hakkınızı aramaktan korktunuz...
GÖRMEKTEN korktunuz...
DUYMAKTAN korktunuz...
KONUŞMAKTAN korktunuz...
23 Nisandan korktunuz...
30 Ağustostan korktunuz...
29 Ekimden korktunuz...
Bağımsız ve şerefli TÜRK YARGISINDAN korktunuz...
ANAYASA MAHKEMESİNDEN korktunuz...
Yargıtaydan korktunuz...
Danıştaydan korktunuz...
Cumhuriyetçilikten korktunuz...
Milliyetçilikten korktunuz... .
ULUS devlet olmaktan korktunuz...
ÜNİTER devlet yapısından korktunuz...
Halkçılıktan korktunuz...
Devletçilikten korktunuz...
LAİKLİKTEN korktunuz...
İnkılapçılıktan korktunuz...
CUMHURİYET gazetesinden korktunuz...
MİLLİYETTEN,HÜRRİ YETTEN,SÖZCÜ DEN,AKŞAMDAN, KANAL D den,STAR TV den, ULUSAL KANAL dan,
Kanal B de n,Avrasya Televizyonundan( art) korktunuz...
Anıtkabirden korktunuz...
Gazilerden korktunuz...
Şehitlerden korktunuz...
Hukuk devletinden korktunuz...
İstiklal Madalyasından korktunuz...
NECİP HABLEMİTOĞLUNDAN korktunuz...
UĞUR MUMCUDAN korktunuz...
Ahmet Taner Kışlalıdan korktunuz...
Milli Egemenlikten korktunuz...
Tam bağımsızlıktan korktunuz...
Atatürkçü Düşünceden korktunuz...
Atatürkçü Düşünce Derneğinden korktunuz...
Türk Silahlı Kuvvetlerinden korktunuz...
10 KASIMDAN korktunuz...
Şerefli savcılardan korktunuz...
"Şu Çılgın Türkler"den korktunuz...
CHP den,DSP den,MHP den,Kamer Gençten korktunuz... 1 MAYISTAN korktunuz...
Hakkını arayan İŞÇİDEN korktunuz...
Hesap soran ÇİFTÇİDEN korktunuz...
Yılbaşı kutlamasından korktunuz...
1881 den korktunuz...
Zübeyde Hanımdan korktunuz...
Emin Çölaş an'dan korktunuz...
Bekir Coşkun'dan korktunuz...
Şehit çocuğunun gözyaşından,Gazimin kopan kolundan korktunuz...
Çağdaş ve dinamik TÜRK GENÇLERİNDEN korktunuz...
Alevilerden korktunuz...
Oktay EKŞİden,Yılmaz ÖZDİLden,Uğur Dündardan korktunuz... Hayrettin Karaca ve Muazzez İlmiye Çığdan korktunuz...
YARSAVdan,BAROlarda n korktunuz... Doğrulardan, gerçeklerden korktunuz...
Monşerlerden korktunuz... .
ÖZGÜR İRADEDEN korktunuz...
14 Nisandan korktunuz...
İLHAN Selçuktan korktunuz...
Engellilerden korktunuz...
CUMHURİYET mitinglerinde güneş altında saatlerce dim dik duran 80 yaşındaki analardan korktunuz...
Necati Doğrudan korktunuz...
Şapka ve Kıyafet Devriminden korktunuz...
"Atatürk Öldü Biliyor musun?" diye ağlayan minik kız çocuğundan korktunuz...
Atamın içtiği bir kadeh rakıdan korktunuz...
10.YIL MARŞINDAN korktunuz...
"Ne Mutlu T ürküm Diyene" demekten korktunuz...
Köy Enstitülerinden korktunuz...
Kemal Kılıçdaroğlundan, Murat Karayalçından korktunuz..
Harf Devriminden korktunuz... .
ULUS gazetesinden korktunuz...
ULUSALCI olmaktan korktunuz...
Mustafa MUTLUdan,Ceviz Kabuğundan,Arenadan, 32.günden korktunuz..
Ormanlardan, ağaçlardan, akarsulardan, meralardan korktunuz...
Mimar ve Mühendis odalarından korktunuz...
TÜSİAD dan korktunuz...
Atatürk Kültür Merkezinden korktunuz...
Şerefli gazetecilerden korktunuz...
Vatanın bölünmez bütünlüğünü dile getiren Paşalardan,hakkı nı arayan subay ve astsubaylardan korktunuz...
Hainleri karın tokluğuna kovalayan uzman çavuşlardan korktunuz...
Başı açık ve namuslu Cumhuriyet kızlarından korktunuz..
"Türkiye Laiktir Laik Kalacak" diye haykıran emeklilerden korktunuz...
Namazını,orucunu ve yardımını GİZLİ yapan Gerçek müslümanlardan korktunuz...
Kul hakkına saygı gösterenlerden korktunuz...
"ATATÜRK" diye gülümseyen 1,5 yaşındaki bebekten korktunuz...
ÇANAKKALE Savaşından korktunuz...
Bahriye Üçoktan korktunuz...
Mustafa Balbaydan,Ümit Zileliden,Sesli Gazeteden korktunuz...
Atatürk resimlerinden, rozetlerinden korktunuz... .
Karga kovalayan sarışın çocuktan korktunuz...
Birlik olup,küsmeden, yılmadan ve boşvermeden 30 dakikasını geleceğine verip SANDIĞA GİDECEK milyonlardan korktunuz...
Sabih KANADOĞLUNDAN, VURAL Savaştan,YEKTA Güngör Özdenden korktunuz... .
Tüm ihanetlerinizi yaşlı ve yorgun gözlerle izleyen dedelerimizden, ninelerimizden korktunuz...
Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet SEZERden korktunuz...
Tarafsız ve onurlu vatandaşlardan korktunuz...
Oyunu yani namusunu SATMAYAN yurttaşlardan korktunuz...
Rüşvet yemeden,adam kayırmadan evine EKMEK götüren namuslu memurlardan korktunuz...
Bölücü HOCA EFENDİLERİN ellerini,eteklerini öpmeden sadece YÜCE ALLAHA kulluk eden milyonlardan korktunuz...
Gaziden korktunuz...
Gazi Mustafadan korktunuz...
Gazi Mustafa Kemalden korktunuz...
Gazi Mustafa Kemal ATATÜRKten korktunuz...
KORKULARINIZDAN KORKTUNUZ!.. .ama ne acı ki daha fazla OY,daha fazla PARA,daha fazla İKTİDAR,
daha fazla GÜÇ için YÜCE ALLAHI sömürmekten,kullanmak tan ve onun adına konuşmaktan KORKMADINIZ! .....
Unutmayın ki KORKUNUN ECELE FAYDASI YOK!
Bu yazıyı okuyan, arkadaşım,anam, babam,teyzem, kardeşim,dostum, büyüğüm,küçüğüm;LÜTFEN yaklaşan seçimler ve bundan sonraki TÜM SEÇİMLERDE sandığa git ve OYUNU KULLAN...Yağmur, çamur deme...Al eline bir şemsiye, giy botunu ve ailen ile birlikte koş sandığa...Sende biliyorsun en fazla 30 dakikanı alır.. 4-5 yılda bir yapılan seçimler için 30 dakika nedir ki? Bundan önceki seçim sonuçlarını incelediğinde seninde farkedeceğin gibi HER SEÇİMDE 7-8 MİLYON VATANDAŞ oy kullanmıyor.. .Tekrar ediyorum 7-8 MİLYON Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı..Yani nerede ise TEK BAŞINA bir İKTİDAR daha...Belki sende dönem dönem bu milyonların içinde idin...UNUTMA ki sandığa atılmayan HER OY "KORKAKLARIN" hanesine gidiyor..Tepki için sandığa gitmiyorum ya da boş atacağım diye bir olay yok..Çünkü tüm bunlar KORKAKLARIN ekmeğine yağ sürüyor...Bu mesajı yazdım çünkü sana İHTİYACIM VAR...İster SAĞ parti,ister SOL parti ya da MERKEZ...görüşün her ne ise..Ama lütfen TÜM SEÇİMLERDE SANDIĞAGİT...Rica ediyorum..KORKAKLAR bunu çok iyi biliyor...bir önceki seçimi hatırla...neden bazı kesimlerin TATİLE ya da MEMLEKETE gittiği Temmuz ayında oldu seçimler?..Çünkü o malum 7-8 milyonun rahatını bozmayacağını,sandığa gitmeyeceğini biliyorlardı. ..ve haklıda çıktılar...işte aslında EN BÜYÜK DESTEKÇİLERİ biziz...ve tüm bunlar bizim SUÇUMUZ...Basit ve küçük bir örnekle seninde tahmin ettiğin gerçeği dile getirmek isterim...Diyelim ki 100 kişi oy kullanacak.. Ve u 100 kişinin tamamının sandığa gittiğini varsayalım... sonuçlar açıklandı...A partisi: 30 oy (%30)...B partisi: 20 oy
(%20)...olsun ancak bu 100 kişiden 20 kişinin sandığa gitmediğini varsayalım(Türkiyede her seçim olduğu gibi)...Yani seçmen sayısı 0 olsun...A ve B partisine yine aynı sayıda oy geldiğini varsayalım... bu sefer herşey aynı olduğu halde yeni seçim sonuçları şöyle oluyor; A partisi:( %37.5)...... B partisi: (%25)....yani fark giderek açılıyor...Milletvekili seçimlerinde ise bu fark dahada acı bir boyuta geliyor...%10 barajının etkisi ve sandığa atlmayan ya da boş atılan oylar yüzünden 1 milletvekili çıkarabilen malum zihniyet AYNI OY SAYISI İLE 2-3 milletvekili çıkarıyor se nce bu adil mi?....Ankara Belediyesinde yaşanan skandallar malum..Tüm ülke izliyor..Ama şunuda unutma; Gökçeğin seçildiği dönemlerde yaklaşık 300 bin (300.000) kişi oy kullanmadı..Tahmin ettiğin gibi bu 300 bin seçmen oy kullansa idi Gökçek ve dolayısıyla skandallar olmayacaktı. .Bu durum diğer iller içinde geçerli...Ve bu bir seçim başarısı olmadığı halde şenlik yapıp kutluyorlar. .%10 Seçim barajı olduğu sürecede sandığa atılmayan her oy KORKAKLARA gidecek....Hal böyle iken gerçekten SANA İHTİYACIM VAR...Bütün hayatımız boyunca Demokrasiye katkımız bütün seçimlerde bir kağıda bastığımız toplam yarım fincan mürekkep...hepsi bu işte...O tahta sandığa gitmek zorundayız... Eğer gitmezsek iş için, zamlar için,maaşlar için,özgürlük için,haklar için sesimizi çıkarmaya ya da meydanlara dökülmeye hakkımız bile yok...Çünkü oy kullanmayarak biz SİSTEMİN DIŞINDA kalmis oluyoruz...Hal böyle olunca tüm yapılanlara ses çıkarmayada hakkımız olmaz....Unutma! demokrasilerde OY SENİN NAMUSUNDUR.. .Biliyorum, biraz uzun bir yazı oldu ama dedim ya SANA İHTİYACIM VAR....Senden bir ricam daha olacak...Bu mesajı e-mail ile dostlarınada göndermeni isterim....Çünkü 1 OY bile ÇOK önemli...Belki senin fikrini değiştiremem ama son sözüm şudur;

Artık ağırlığını KOY!

sevgi ve saygı ile arz ederim.

MUSTAFA BALBAY

İNTİHAR VE DOĞUM

2010-07-27T14:46:00.000-07:00

"Tüm gün yazmamak için direndim. Belki seni hala hatırlıyor olmaktan korkuyorum. Aklıma, kendini bıraktığın o uçurum gibi yerleştin. Hep o hayali görüntü hep o bağırışlar var içinde! Aklımın!!! Aklımı yitirdiğim anın sesleri.... Yazamadım. Bugüne kadar ne senden tek bir kişiye bahsedebildim ne de yazabildim. Ölüyorum çünkü. Seninki gibi de değil üstelik. Ölüyorum! Nefes alırken birden boğazıma saplanan bir his! Boğucu. Seninki kadar ani ve tek bir hamlede de değil üstelik! Kör bıçak gibi... Unutmaya çalışmadım seni. Özlememek için direndim ama! Unutmadım... Çok özledim! Yazamam. Nasıl oldu, neden oldu, sen kimsin, neyimdin... Yazamam... Anlatamam da... Ne kötü bir hatıra biliyor musun yaşadıklarımız... Hepsi öldüğün günün altında kaldılar! Arada senden bahsediyorlar. Böyle bir rakı masasında, beraber gittiğimiz bir mekanda... Ne bileyim bir ölü nerede hatırlanırsa işte oralar, ne kadar çok anılırsa o kadar! Ne mi söylüyorum. İlk defa yazıyorum bugün. Tek cümle kurmadım bugüne kadar. Beni bile susturdu ölüm...
Ne yaptığın, nerede olduğun, beni görüp göremediğin umrumda bile değil. Ben artık sadece ölümü hakettiğin yaşa gelmeni bekliyorum. Bu yüzden herkes duasını edip gözyaşını döküp çekildiğinde toprağına mum yakıp dilek diliyorum. Sen her ölüm yıldönümünde yeniden doğuyorsun bana... Ellerime... Unutsam iyi olacak seni... Yazık oluyor artık gözlerime... Neyse!" diyor yazar...

Ç.

...::BİRKAÇ ŞAHANE ADAM::...

2010-07-23T03:28:00.000-07:00

@cuneytasiduru @inanerg @ismetdemirer @MrSeriOus @ekremsinan @SeLimCiprut @LvntKctrk @merthuseyinoglu @c_fulkar @cetings @cetinim @yucelseker @tuyocu @_emrEEkinci_ @Jurdengous @Mhmettsa @koraypekozkay @ORCA__ @agokceel @raki @Yolagiden @oemoral @itouchh @kunthai @VolkanKrd @fredikruger @anilcetin @renemliD @aykutgrn @ritmbaz @volkanyigit @IgalBiton @besiktasvapuru @ugurdemiroz @feyyazkurus @mehmetesen @AyhanAkgun @sartoris @geceleriesen @life_proof @oous @NQzdemir @LeonJaeger @levent_kazak @IrencBiHerif @1LifeSoLiveIt @BurakBakis

@mustafaakdag @oonuryilmaz @OnurKiris @Efla_tun @MaviTunaMavi @samiataz @Journalist_man @bozavali @alidervisoglu @SinanDurdu @kurukelam @serdarkent @sarponline @ozkanguven @leventsahinn @KilicdarogluCHP @Voznesenski @illcare @erhansahan @ipelies @barbarosdemir @dadaVELET @C412 @ugurrcokicli @AlperTurgut01 @LIBERAPULOS @Askdoktoru @MahirVolkan @HknOrhan @ilterkurcala @ErcanSancay @bilimadami @HakanBahadir @FIRATHASPOLAT @alialkan @mehterr @charlesbaudlair @tolgayardimci @enginalkan @tuncayfiliz @serhatucak @DusunenAdam @kawjder @quantumcu @alpercoskuncay @haritaci70 @kemalhmmcglu @kfycuneyt @musmulapenguen @mrtmrsgl @silgilikalem @deliherhalde @burakaltun @MufitCanSacinti @Gurselku @samimture @murathanmungn @BerkTansel @RodinAlper @mserdark @kucukiskender @Ural_K @mrunimportaner @DAYWALKEER @KadriKarahan @yolwerine @cumhurcelik @KivancKoca @mmyilmazer @riposoo @Ozzp @ceriLevis @MSTFAKCN @AsafVodvil @oumitvar @neverlandertalk @ender_masali

@Neyzen_Tevfik @serkansadikoglu @AlpSirman @Ezkalog @burakizm @BT_efe @bespinar @Serpico80 @74murat @ozancolakoglu @ahmetaltuntop @melancolicoder @faruqeen @mmtezeren @umutgursel @adilbalikci @MustafaSilici @capricorn_fati @sokaktakiadam @emrahaberdar @yazarvizor @kayhandagist @gurayyilmaz @CaputEfe @emrahyilmaz77 @infoantalya @sagoral @gultekin_yildiz @gogon_ @Whitebalance1 @goksanak @_Podaleirios @hakankoksal @hakancinpolat @yenelyilmaz @istiklalakarsu @gokmeng @SenerOzturk @NOTayyip @EfeDoruk @coldplay @asabiyimm @ceoSteveJobs @uDİGokHan @BillGates @grangesino @YalcinAlaca @kaan_gokman @emrahcal @turgaykalyon @tarkankaynar @TanselDoganay @doguluozan @ilkergkdnz @EkremKeskin @borntodrive @MertTasci @sucluyorum @_baskan @volkanpoyrazz @EMRE_OSKAY @YigitGiray @kerimakgun @ugaye @ErendR @DalaiLama @alisaglam @ahmetkamil @semazem @Twitpasa @burakborhan

@recepaktug @ahmethakanozgur @meettheturk @omercey @kurtomer @SamiDundar @onurtoraman @sokak_kedisi @JesseJames0824 @kibritkutusu @HakanCetinkaya @serdarakinan @OzanOnen @ceminaycem @yucelugur @erdilyasaroglu @GoktugYilmaz @LeventUzumcu @BURAKYETER @TugberkBturk @AdilGultekin @cansengun @takyildiz @cemsanci @beduken @mehmeturgut @arifsezer @EmreDuymaz @onurozisik @Erenhakan @Jrmish @muraterdor @yilozdil @frhter @TEYakar @EnTaroAdun @bakozli @alex_tascioglu @sanatx @ERCO1903 @BurakTn @dejawu555 @BasaranH

...UZUN ÖMÜRLER HEPİNİZE...

7'DEN 70'E DEĞİŞMEYEN DİDİŞMELERİMİZE...

ÇiselONAT

**Twitter #ff için...

::..ÜZÜM..::

2010-07-20T06:02:00.000-07:00

Yeni yeni anlıyorum kendimi
Yeni bir şeyler var birkaç gündür hayatımda,
Tüm felaketler sanki etrafımda uçuşuyor,
Sanki bana büyük tehlikeleri haber veriyorlar.
Ben ne yaptım kendime böyle,
Bunca yaralanmanın kabuk bağlamasını nasıl hesaba katmadan da kaşıdım bedenimi,
Şimdi nereye elimi atsam kan bağlıyorum,
Hani o ilk kan gibi korkuyorum kendi gerçeğimden,
Bana sadece biraz acıyacak demiştin,
Oysa ne bu şimdi duyumsadığım?
Bu berbat halimi görmelisin,
Sana hikayemi yazıyordum en son,
İşte en önemli anımı görmelisin,
O gece yataktan çıkmadım hiç,
Öyle bir titremeyi de hiç yaşamamıştı kaslarım,
Kasıklarım acıdı o en sevdiğim şarkıyı bile dinlerken,
Öylece bıraktım plağı yerinde,
Dönsün dursun hep aynı şarkıyı çalsın diye,
Tüm telefonlarım kapalı günlerdir,
Mesajları bile almak istemiyorum,
Hayata ve hayatımın devamlılığına dair hiçbir iz olsun istemiyorum,
Üzüm günlerdir masada,
Şarap bile yapılır ondan şimdi,
Bıraktığın kadarlar,
Sayıları belli tanelerin,
Bir tane bile yemedim senin üzerine,
Yarım bir şişe şarap kaldı evin en uç köşesinde,
Koltuğun altında ya da yastığa dökülmüş bilmiyorum,
Bardakları yıkamadım bile,
Koksunlar istiyorum,
Şarabın tüm ekşiliği bedenime sinsin istiyorum,
Kim bilir kaç derece dışarısı,
Yazın da tam ortasındayız ama üşüyorum,
Hala, gittiğinden beri titriyorum,
Durduramıyorum nefesimi,
Yorganı saçlarıma kadar çektim,
Bir tek saçlarım sıcak, bir tek onlar yanıyor,
Terledim ama hala üşüyorum!
Bu ne ki?
İlk defa uykusuzluğuma sövdüm,
İlk defa yatağın bana batan her yerine daha da dayandım kanamak için,
Oysa hiç canın acımayacak demiştin!
Bir saniye sürecek ve sonra hayatının en güzel anını benimle yaşayacaksın demiştin,
Bu ne peki?
Bu hissedemediğim şey de ne?
Hala aynı buruşuklukta duruyor yorgan,
Koltuğun yastıkları öylece sıra almayı bekliyor,
Ben sana gitme demedim!
Git de demedim!
Geri dönmeni istedim ama söylemedim!
Bomboş bir yol en son hatırladığım,
Sanki hafızamı kaybetmiş gibiyim,
Sanki herşey o karanlıkta seninle birlikte o arabada uzaklaştı!
Bir cümle sonra...
Hatırlamadığım ama sonunda gittiğini bildiren bir cümle,
Sanki biraz kızgın, biraz kırgın, biraz hissiz, biraz dipsiz...
Biraz, biraz, biraz...
Bana canın “biraz” acıyacak demiştin,
Kendime bakamıyorum,
Kalkmaya korkuyorum,
İlk kan gibi,
Her yerimden akacak sanıyorum şarap rengi sevişme izlerim,
Dudağım aynı tatla sabaha kadar sızladı
Kapılar sonuna kadar açık,
Tüm tecavüzlere hazırım,
Ne de olsa çok acıdı canım!
Yastığım benimle savaşıyor,
Başımı hangi yana koysam dikenlerini çıkarıyor saçlarımın arasından
Uykusuzluğuma sövüyorum ahlak, namus demeden,
Su içmek için kalkmam lazım,
Hayır! Kollarımda ağrı var,
Bacaklarımda ağırlığın!
Evet hala yorganın altındasın,
Oysa bana biraz acıyacak demiştin!
Yorgan yanıyor bana değince,
Mumlar bitmiş bile olabilir,
Evin seninle geçtiğimiz hiçbir yerinden geçemiyorum,
Bir an önce toparlanıp gitmem lazım!
Karşımdaki bu sessizlik üşütüyor beni.
Ellerini hatırlıyorum,
Ellerin o kadar ısındı ki saçlarıma dokunurken,
Benden mi senden mi bilemedim bu akı,
Ve öyle bir gerildi ki bedenim bana dokunan sanki ilk senmişsin gibi sustum sözlerimi,
Öylece dizlerinde uyumaktı belki de asıl olan,
Sonunu hiç düşünmeden, hiçbir şeyi tartmadan ellerini dinledim.
Söylediklerin aklımda değil,
Konuştuklarımızı hatırlamıyorum,
Ama ellerin,
Ellerinin sıcaklığını hatırlamak bile titrememi geçirmiyor şimdi,
Hissettiğim her şeyin öncesi ve sonrasıyla gerçek olduğunu biliyorum artık,
Bu kadar kelime israfı, bu kadar sakin kalmamın var bir sebebi,
Günlerdir aynı çarşafların üzerinde kıvranıyorum,
Kimselerle konuşasım yok!
Kimse de anlamaz zaten anlatacaklarımı
Ben kimseye alışmadım,
Ben kimseye arınmadım,
Ben kimseye sarılmadım!
İlk demek zorunda kaldım,
İlk defa sevişmiş gibi yaptım,
Oysa biliyordum canımın ne kadar yanacağını,
Sırf senin için bu yalana kanmıştım,
Sana kızgın olduğumu düşünüyorsun!
Kızmıyorum yanılıyorsun!
Sana hiçbir anlam yüklemedim aslında o gece,
O sabah, o öğle ya da öncesinde...
Sadece senin için ya da ellerin için,
Kalkıp birkaç adım attım, biraz bacağına yattım,
Biraz yanına...
Koluna yaslandım,
Sarıldım!

Az şeyin önemi vardır hayatımda,
Birazını anladın işte,
Kalanını anlayamayacaksın!
Seninkilere çokça benzeseler de sen asla ellerin nasıl yanıyordu duyamayacaksın!
Biraz doğrulmam lazım artık!
Günlerdir kendimle boğuşuyorum aynı yatakta,
Hiç ağlamadım ama!!!
Yine ağlayamadım bravo bana!
Ayağa kalksam düşer miyim dersin?
Gülüyorum şu halime,
Bakma ettiğim sözlere!
Aslında herşey güzel içimde,
Baksana sana hala üzümlerin sayısından bahsedebiliyorum,
Oysa o acıyla arkandan fırlatır atardı başkası sokağa!
Üzümün ne günahı var ki?
Şarabın ne suçu var?
Onlar seninle bana figüran oldular o gece!
Dün gece, bu gece, iki gece önce...
Günleri şaşırdım,
Çünkü o günden beri her gece “o gece”!

Bu kadar tekrarlı yaşamamıştım hiçbir saklanış anımı,
Neden saklandığımı da anlatmalı biri bana!
Kendimden mi yoksa?
Sıyrılıp yeniden sakinleşmem gerek!
Bana ayrılan tüm yerleri doldurmak zorundayım,
Sen benim hangi yüklerin altında kaldığımı bilmiyorsun,
Nereden bileceksin,
Hem bilsen ne edeceksin!
Herkes gibi biriydin,
Herkes gibi birden geçtin,
Hiçbir anlaşmamız yoktu seninle de.
Sevmenin de, sevişmenin de anlaşması olmaz!
Seninle hiç olmaz!
Nedenleri sorma bana,
Senden alacağım tüm cevapları ben senin yerine verdim çoktan,
Farkında mısın sessizliğimin,
Merak ediyor musun o gece manzaraya karşı, salonda, oda da, koltukta, yatakta konuşanın neden sessiz kaldığını,
Tüm cevapları biliyor çünkü,
Soru bile yok aslında,
Bir hesaplaşma yok!
Sadece geriye kalanlarla çoktandır tükenenlerin hesabını yapıyorum kendi kendime.
Seni hiçbir noktada, hiçbir acıya dahil etmeyi düşünmedim,
Çünkü bana sadece biraz acıyacak demiştin;
Ayağa kalkmalıyım,
Bunda bir şey yok alışmalıyım,
Kendini önemseme yazdıklarıma bakınca,
Yıllardır anlatılan masalların bedelini ödüyorum şu an,
Annemin ağladığı aşk filmlerine “bu kez” inanmayı denemenin bedelini,
Biri bana yaşadığım devri hatırlatmalıydı,
Biri bana “yaşadığımı” hatırlatmalı şimdi!
Bu yataktan kalkamazsam suç senin olacak,
Parmak izlerini bulacaklar vücudumda,
Sağımda, solumda, dudağımda, parmaklarımda...
Oysa ben seni yargılamıyorum,
Sırf bu yüzden, sırf seni suçlamasınlar diye ayağa kalkacağım,
Kendime ilk defa bu yönden bakıyorum,
Beni tanıyorum!
Tüm müzikaller kulağımda çınlıyor,
Biri beni anıyor sanıyorum,
Dünden kalan Yunanlının sesine uyanıyorum,
Son şarkı tekrardaydı, artık ezbere söylüyorum!
Ne benim ne senin o şarkı!
Geceye aitti, gecenin olmalı!
Uzadıkça uzuyor kanamalarım,
Kanım azaldıkça azalıyor acım!
Çık içimden!
Oysa sadece biraz acıyacak demiştin!
Hadi artık kalkmalıyım!
Kokular dayanılmaz oldu etrafımda,
Üşümenin kokusunu duyan var mı acaba?
Kar havası geliyor derdi anneannem,
Anlamazdım nasıl anlar bir kadın karın yağacağını,
Şimdi anlıyorum galiba,
Ona da birileri az acıyacak dedi bir gece,
O da benim gibi az acır sandı,
Oysa daha önce de “çok” acımıştı,
O da yorgan yaktı bir gece önce ona değen ellerin sıcaklığıyla,
Ve titrerken keşfetti karın kokusunu!
Nesiller boyu devam ediyor demek ki bu “az acı”!
Hatırlıyor musun sana içimi akıtırım demiştim,
Hiçbir şey anlamamışsın ne yazık!
Git dememiştim,
Yarım kalsın istememiştim,
Senin olsun istemiştim benden almak istediğin herşey!
“Hayır”ları tamamlamama izin vermeden giden kaçıncı adamsın sen kim bilir,
Böyle gecelerin üzüm tadını şaraba çeviren kaçıncı!
Sonunda ayaktayım...
Elbet geçecek,
Elbet senin bilemeyeceğin kadar temiz geçeceksin içimden seni her andığımda,
Benim gibileri asmak lazım aslında,
“Saygı Duyduğun” için asılan sen olunca!
Ama kanma bu yalana,
Bu oyuna katılma!
Seni yargılamadım,
Sana kızmadım,
Senden saklanmadım!
Kendimleydi savaşım!
Yıllar önce biten bir savaşın son mermilerini kullandım o yatakta!
Tek kurşunla bitti intiharım!
Ben sana hala aynıyım!
Ben sana hala ayaktayım!
Salona girmem gerek,
Biliyorsun seninle ekşittiğimiz üzümlerden şarap yapacağım daha,
Tüm dağınıklığı toplamam lazım,
Sanki biraz daha iyiyim,
Ayağa kalktığımda tüm izlerin düştü üzerimden,
Sana ait hiçbir şey bulamazlar bedenimde
Bakmayı akıl etmezlerse yüreğime!
Kan lekesi çıkar dediler,
Hem “az” acıyan bir yaranın kanını üflesen bile gider,
Aynaya bakma vakti!
Kim bilir ne haldeyim!
Saçlarıma baktım!
Sokak kedileri gibiyim!
Neyse ki ellerin çözdü tüm bağımı,
Birbirine karışan saçlarımı!
Şarkıyı susturmanın da bir yolunu bulmalıyım...
İçimde!
Çek kapıyı git diyor şeytan,
Ama dinlenmeli bu salon biraz,
Dün gece, o gece, iki gece önce...
“Az” acılı bir sevişmeden çıktı ne de olsa!
Bak! Gitgide unutuyorum her ayrıntıyı,
Daha zor artık yazmak bu şiir suretindeki yabanı!
Bilmediğin ve asla öğrenemeyeceğin çok iz kaldı aslında,
Hep öyle olmaz mı?
Giden hiçbir şey bilmez geride kalanla ilgili,
“Bazı” kalanlar da hiçbir şey söylemez...
Hala o gece!
Bitmek bilmeyen o gece!
Yarımları tamamlamakla bozdum ben,
Tüm kapılarım açıkken yarım bırakılanlara yandım!
Hiçbir şey söylemeni istemedim,
Kartlarını hep açık oynadın sen!
Bir sürü çocuk aldıracak olsam da senden,
Çıkıp bir kelime etmem önünde,
İkimizde birbirimizi kirletmedik sandık,
Bu nasıl bir yalandı nasıl kandık!
Seni her gördüğümde büyüyenleri küçültmenin bir yolunu arıyorum,
Belki biraz zor, biraz yoruluyorum,
Ama dokunduğun her tel saçım ve ben sana minnettarız,
Yine öyle sıcak olacaksa, sadece saçlarımla bırakmam ellerini,
Yine yanlış yatakta yanlış adamla sevişirim...
Önceki gibi...
Dün gece, bu gece, iki gece önce...
Hala anlayamadım günleri,
Çünkü o günden beri her gece “o gece”!

Çisel ONAT '2006

BE HEY DÜRZÜ

2010-07-20T03:25:00.000-07:00

Neyzen Tevfik'e ait olduğunu sandığım şiir Mutlu Çelik tarafından yazılmış... Bilgi için Teşekkürler Zeynep Bone!

Ne işin varTanrı ile aramda

Sen kimsin ki orucumu sorarsın
Hakikaten gözün yoksa haramda
Baş açığa niye türban sorarsın.

Rakı, şarap içiyorsam sana ne
Yoksa sana bir zararım içerim,
İkimiz de gelsek kıldan köprüye
Ben dürüstsem, sarhoşken de geçerim.

Sakal, şalvar, gümüş, sarık iş değil
İbadetin reklamına sığınma
İnanç varsa inandığına eğil
Her tayinde bir camiye sığınma.

Esir iken mümkün müdür ibadet
Yatıp kalkıp Atatürk’e dua et
Senin gibi dürzülerin yüzünden
Dininden de soğuyacak bu millet.

İşgaldeki hali sakın unutma
Atatürk’e dil uzatma şerefsiz
Sen anandan yine çıkardın amma
Baban kimdi bilemezdin şerefsiz.

Riyakarsın sakal gizlemez seni
Haram ile doldurmuşsun keseni
Dokunulmaz sanırsın sana amma,
Dokunursa bu millet ……… seni.

1994-Ankara
Mutlu Çelik

.... ::BİRKAÇ ŞAHANE KADIN :: ....

2010-07-16T04:17:00.000-07:00

@neslievin @SibelAlas @asliomag @ssatsuma @EsinEpiri @EsraCasa @leb_demeden @Belikce @handesarman @BgmMCrt @themervish @burcutuna @sabanur @emelyalcin @evreturkel @hevalhazalkurt @toquee @EsinGorur @cihan_sen @NurKatre @esra_ozturk @esergiray @pelinecesevinc @SANATARASI @mimenis @gunisigiburge @celindrella @alarakarahan @Ozen_Kirac @ozlemhepsen @senamuratt @OzgeDogan @ncerenaragon @ sahikakocarslan @YagmurSolakoglu @depresifvanilya @MaTHiLDa @nuraymetin @chadalos @KatreTurca @KuPaKiZzi @mormermaid @asli_aker @butdefeated @iremaltinors @B_AKks @ETemelkuran @chirimirim @_Syrna_

@direni_yorum @badelsen @twitte_sweety @elfyildirim @_merveilleuse @beyzaozbal @SahendeBetul @demetsagiroglu @Demetce @NazliErgur @Su_Ozdogu @twitt_cimen @HalisEda @mufosh @morielle_ @sibelozman @cizenbayan @AylaKural @Esra_Gungormus @edaesmi @IslakBornoz @BurcuYaravul @chill_out @kafeinsiZolmaz @flzertek @yeksare @sematulubas @sevcandemircan @FSNDemir @efsa @ilkay_svklu @sedaksak @ZahideNilufer @esmondee @ozlemyildiz @100numara @ESNTRK @kumsalcik @mertebe @nesetuana @Real_TiRaMisu @Lilithse @EYLEMB @slnkutlu @asabiyimm @sinemersever @LaBellaDonna93 @eda1sari @BaharKuruca @missjooker @KURSHUNKALEM @Asthetica @mineayman @99Angell @yaseminpulat @sessedaa @EvaEvans @sebnemdc @evrimcosan @cigdemsonkurt @burcutopaloglu @isinkaracaa @elifinbiri @velhasili_kelam @SULEBEK @Naf_st @PuCCaa @ZeynepBone @ayseguldcl @serrayildiz @gizm3 @iremderici @_AvENuE_ @ nurayildiz @cakma_prenses @msemii @AkinBayram @AysegulOngel @neeyiir @iceunkirtas @neyranonay @esra_erdem @VadiTinay @Ceren_Candemir @NurcanGuzel @duyguguden @basakilhan @fusuntuncer @CicekDilligil

DURMAK YOK YOLA DEVAM KIZLAR !!! :)))

::..HABERİM YOKTU..::

2010-07-16T02:32:00.000-07:00

Zordu durmak,
Söylemek istediğim çok şey vardı,
Bir kâğıda karalamak istediklerim,
Bir mikrofona söylemek istediklerim,
Bir duvara kazımak istediklerim vardı,
Senin için,
Dünyayı ayağa kaldırmak istedim bugün!
Yorgundu!

Mümkün değildi,
Solmadan yaşatmak heyecanımı,
Hiç beslenmeden büyüdü oysa
Hiç el vermeden, elin değmeden karıştı kök toprağa,
Kendi kendine sevdi seni bir şey içimde,
Sen hiç bir şey yapmadın oysa!
Her şey yalnızdı seni severken,
Hayat şaşkındı!
Senin için,
Hayatı durdurmak istedim bugün!
Koşuyordu!

Kolayı yoktu,
Zordu sarmak…
Sarılmak istediğim oldu,
Karışmak terinin tuzuna,
Çok zordu sarılmak sana,
Sen erken çekersin kollarını,
Sen geç kalırsın hep hissetmek için kollarımı.
Senin için,
Tanrıya sarılmak istedim bugün!
Uzaktı!

Oluru yoktu,
Sıkılmadan oynadığımız bir oyunun sonunun!
Hiç değişmeden oynandı oysa,
Hiç huzur yoktu sonunda,
Kendimize oynadık bir tek, alkışı çok da olsa!
Senin için,
Tüm sahneleri boşaltmak istedim bugün!
Işık yoktu!

Yol çoktu,
Nereye gitsem beni sana savurdu,
Ben hep kan revan içinde, tuzla buz olan camda,
Sana zarar gelmesin diye hep tek başınaydım her kazada!
Seni benden önce kaybetseydim varamazdım ki ölümün tadına,
Senin için,
Yaşaman için, binlerce mum üflemen, binlerce dilek dilemen için,
Tüm ölümleri kendim için diledim bugün!
Çoktan gelmiş, haberim yoktu!

ÇiselOnat ©
’09 / İstanbul

Görsel: Alfred Kubin

SÜTLÜ MAKARNA : )

2010-07-15T12:56:00.000-07:00

:)) Pek yemek tarifi vermeyi beceremem aslında ama kendi dilimle bir şekilde anlatmaya çalışayım. Bunu sadece çok eğlendiğim için yazıyorum. Arada sevdiğim şeylerin tarifini yazarım. Beğenen ilgilenen yapar işine gelmeyen de söyler pişirir gönderirim. Ki bazen olabilir. : )

Makarna haşladığınız tencereye çoğu süt olacak şekilde çok az suyu koyup kaynatıyorsunuz. Kaynayan suyun içine tuz ve çok az tereyağını atıyorsunuz. Yağ eriyene kadar bekleyip makarnaları içine atıyorsunuz. Çok pişmiş ya da az pişmiş olarak nasıl seviyorsanız öyle pişiriyorsunuz. Makarnayı süzdükten sonra tencereye yeterli miktarda katı yağ (tereyağ da olabilir) ve ayçiçek yağını koyup biraz tuz atıp eritiyorsunuz. Makarnayı asla sudan geçirmeyin. Tüm vitaminini almış olursunuz. Makarnaları içine kattıktan sonra isteğe göre ya içine ya da üzerine kaşar peyniri koyabilirsiniz. Ayrıca ben tek başına yemeği seviyorum ancak isterseniz bir paket kremayı bir tavaya koyup içine tereyağ, karabiber ve mantarları koyarak yapacağınız sos da mükemmel olabilir.
Bon Apetit! : )

BAŞUCU KADINI – SEZEN AKSU

2010-07-13T05:50:00.000-07:00

DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN!

Kimse kimseyi sahiplenmiyor artık! Herkes herkesi ödünç alıyor hayatına. Ve hep bir “bahane” sevmeye dair. Yorgunum, sıkkınım, korkuyorum... Hep bir “bahane” aşka...
Çok canım yandı, çok can yaktım, çok yıprandım...

Bahaneydi bunlar...

Ben sevdim...

“Canım dostum sırdaşım,
Aynaya baktım yüzünü unuttukça,
Gelmiş bulundum,
Kalmış bulundum,
Bu dağ burada durdukça...”

Sezen yine burada... Her zaman durduğu yerden biraz daha farklı şimdi... Sanki bir masanın kenarına yaklaşmış gibi. Kedim gelip patisini çarpsa düşüp kırılacak gibi. Bırak beni rahat kalayım der gibi. Sanki sevmekten korkarmışım gibi. Bir şeyler ya eksilmiş ya da çokmuş gibi... Omuzlayamıyormuşum gibi...
Kör kütük sarhoşmuşum gibi...
Ne zaman bir Sezen Aksu albümü çıksa daha kolilerinden çıkmamışken görevlinin yakasına yapışır ve alt sıralardan bir tanesini çıkarır alırdım. Hem CD’sini... Hem kasetini... Üstelik bunlar sadece ilk satın alınışları olurdu. İkinci parti her zaman bunlar bozulunca yeniden alınırdı. Şimdi ne olacak bilmiyorum. Çünkü bu sefer farklıydı!

- Sezen geldi mi?
- Hayır 14 Şubat’ta...
- Peki teşekkürler...
- Bize öyle söylendi...
- Neyse Sezen bunu hep yapar...

Beklenirdi... Ümitle... Hırsla... Aşkla... Sevgilimi beklemediğim kadar beklerdim Onu. Annemi sevmediğim kadar severdim belki de bazen... Nankördüm söz konusu O olunca. Kıskançtım. Acımasızdım. Sanki hayatım sezen merkezli bir kompozisyonda inşa edilmişti. Yüzölçümü herkesten çoktu!
14 Şubat
- Sezen geldi mi?
- Hayır 2 gün sonra.
- Ne?
- İki gün sonra...
- Of neyse...

Sezen bunu hep yapardı evet. Önceki albümünü 1 ay beklemiştim. Her gün usanmadan gidip sormuştum. Sonuçta almıştım ama...
2 gün sonra
Beşiktaş’tayım. Aktüel çekimim var. Bir haber için benimle röportaj yapmak istiyorlar... Kabul ediyorum. İçimde “benden yana” bir heyecan var. Sırf kendim için heyecanlanıyorum. Uzun zamandır sırf kendim için düşünceliyim. Röportaj bitiyor. Beşiktaş Çarşı’da yürüyorum. Çorap alıyorum, kitap alıyorum. Birden farkına varıyorum girdiğim kitapçıda CD de satıyorlar ama ben dışarı çıkana kadar farketmemişim. Ne tuhaf Sezen’in CD’si gelmiş meğerse... Yeniden girmek istemiyorum aynı yere. İşkenceye devam ediyorum. Bugüne kadar Sezen CD’lerini D&R’dan alırdım. Nedenini bilmem. Sanki oradakiler daha değerli gibi gelirdi. Başka olurdu, sanki altın kaplı verilirdi. Öyle olmadı bu sefer. Hiç bilmediğim, görünümünü hiç sevmediğim küçücük bir dükkana girdim. Sezen çalıyordu içeride.

- Sezen istiyorum.
- Kaset mi?
- CD. Sadece CD.
- Buyurun.
- Ne kadar?
- 12 milyon.
- Nasıl?
- 12 milyon.
- CD’ler yeniden mi arttı. Allah Allah!

Ben fiyat soracağım alırken ve ardından da diyeceğim ki ne kadar pahalı! İmkansız bir rüya bu aslında. Ama dedim. Pahalı olmasa da battı gözüme. Sezen Aksu CD’si de olsa bir yerde düşündüm durdum. Oysa ki işim bu. CD fiyatı artacak ki para kazanacağım ben de dolaylı olarak. Utanmalı mıydım? Önceden milyar deseler gözüm kapalı verirdim Sezen için. Ne günler geçirdim ki yemek yemeyip kaset yerine CD almak için para biriktirdim!
Aldım da... Başucu kitaplarım Sezen Aksu CD’leridir benim için. Vaktim vardı. İşim gücüm yoktu ne yapacağımı düşünmekten başka! Hayatla nasıl baş edecektim acaba. Çok yalnızdım üstelik. Hakan’da çay içtim. İnce belli bardakta hemde. Ben hep büyük fincanları seçerdim birkaç aya kadar. Ne tuhaf!
CD’yi koydum önüme. Daha dükkanda açmaya başlamam gerekirdi ben önceki ben olsaydım. Öylece kabına baktım. Beyaz yüzlü, güzel dudaklı kadına... Bakışına... İmasına... Baktım öylece. Ha bu arada unutmadan eklemem lazım. Dükkandan CD alırken posterini de istedim. Bu yıllardır yaptığım bir şeydi. Yaklaşık 3000 küsür resim, her albümünün posteri ve bugüne kadar yayınlanmış tüm röportajları... Evimin en özel yerinde dururlar. Başucu Kadınıdır O benim için. Bak bundan vazgeçememiştim işte. Kocaman bir hatun poster istiyor. Olacak iş mi? Bu gidiş gidiş mi? Almıştım. Albümü açtım yavaşça. Her zaman albümün kimler tarafından ortaya konulduğunu merak ederim ama Sezen söz konusuysa hemen sözleri okurdum. Bu sefer öyle olmadı bu da. Kimler neler yapmışa baktım hemen. Çoğundan önceden haberim vardı ama baktım işte. Şaşırmadım hiç. Garipsemedim de. Garip olan tek şey bendim aslında. Halim! Hayatımdaki en büyük zaafımla kendi kendime baş edebilme savaşımdı! Can yakıcıydı. Bir çoğu için “hiçbir şey” ifade etmeyen bir aşk benim için bir savaş meselesiydi artık. Bahanem de çoktu üstelik! Sonra sözlere baktım, sonra kapağa... CD’nin dizaynını sevdim. Plak gibiydi. Zaten isminin konduğu herşey güzeldi.
Çayımı içtim. Arabaya bindim. CD’yi koydum ve dinlemeye başladım. İlk 3 şarkıyı hatırlamıyorum. Kendime geldiğimde CD 4. şarkıya geçmişti. Nasıl atlamıştım? Neden atlamıştım? Nerelere gitmiştim?
Başa aldım. Dinlemeye başladım. Eve geldim evde de dinledim. Önceden hemen dinler sonra hisseder sonra da oturup yazardım. Bu sefer zaman verdim kendime. Tabii ki daha yeniyim bu savaşta... Sadece bir gün rötarlı yazıyorum bunları. Yavaş yavaş kazanıyorum kendimi sanırım.
Çok insanla didişmiştim Sezen yüzünden. Hıncal Uluç, Şafak Karaman, Sezenaksu grubu üyeleri vs. vs. vs.
Kim ne dese yalancıydı, kim ne hissetse acımasızdı, kim ne yazsa hayırsızdı! Sezen Aksu söz konusuysa herkes karşı taraftaydı! Şimdi denizin ortasında karşıya gitmekle, kıyıya dönmek arasında kalakaldım sanırım. Savaş böyle bir şey. Öldürdüklerine acımayacaksın, gözü kara olacaksın, beyninden vursalar seni, yüreğinle meydanda kalacaksın! O zaman kahraman olacaksın!
Posterini asmadım bu kez. CD’si öylece masada. Henüz yeri ayrılmadı başucumda... Ama durmadan Onu dinliyorum. İçim ağlaya ağlaya. Hırs yok içimde, şiddet de yok, lunapark çocuklarına benzemiyorum bu sefer ya da bağırıp çağırmıyorum şarkıları dinlerken. Çokça acı var içimde, çokça kabuklaşmış yara. Kanayacaklar diye bir şarkıyı iki kere dinleyemiyorum. Dövünmek istemiyorum bu sefer. Kendimi bağlamak istemiyorum bu kadına bu sefer. Yana yakıla “Çisel seninkini dinledin mi” diye soranlara “hı hı, evet” gibi kısa cümleler kuruyorum. Kendimi, kazanmayı hedef aldığım bu savaşta kaybetmek istemiyorum. Babam bana bakıyor televizyonda Sezen çıkınca. Annem kıskanmasını gerektirecek bir tavrımı görmüyor Sezen’den yana... Herkes bu sefer ki durgunluğuma şaşırıyor. Yazmak gelmiyor içimden, ezberlemek gelmiyor şarkıları. Ki ezberledim çoktan hepsini. 3. şarkıya geldiğimde hepsi kaydedilmiş beynime.
Kaybetmeye tahammülüm yok sanırım bu sefer. Bu kadar yıldır koşmaktan yorulan ayaklarımı basit bir dükkana sürmem bu yüzden. Yıllardır vazgeçemediğim kadını dakikalarca masada bekletmem bu yüzden. Yıllardır insanlara Sezen’in Çisel’i, Çisel’in Sezen’i çağrıştırmasının karmaşasını çözmeye çalışmam bu yüzden. Yıllardır her aşkın yarasını Sezen’in şarkılarıyla kapatıp, bir sonrakiyle açmam bu yüzden. Kanayan her şeyin bedelini insanlara yükleyip, bağlanan her yaramı Sezen’e bahşetmem bu yüzden! Söylediğim her şarkıyı Sezen gibi mırıldanmam, sustuğum her öfkemi Sezen gibi susmam bu yüzden. Yıllardır duvarlarımda ağırladığım kadının her suretini indirip, sadece içime gömmem bu yüzden. Bir saniyede sildiğim insanların yanında yıllardır çıkarıp atamadığım bir sevginin olmasının canımı çok yakıyor olması da bu yüzden. Kaybetmekten korkuyorum. Onu... Kendimi... Şarkıyı, türküyü, sesi... Sevgimi... İçimdekileri... İyi niyetlerimi... Hırsımı... Vicdanımı... Safiyetimi... Özelliğimi... Kelimelerimi... Hislerimi...
En mühimi körelen hislerimi...
Yazarken dinliyorum. Aldığımdan beri dinliyorum yalan yok. Dinlemezsem, o noktaya gelirsem ölürüm aslında. Ölmem lazım vazgeçersem. Ölmem lazım yazamazsam. Çok yıkıldım, çok kalktım, çok sahiplendim, çok reddettim. İnsanlara bakışım değişik artık. İnsanlara dokunmaktan nefret eden bir tenim var. İnsanlara benzemekten korkan bir yanım. İnsanlara direnmek için duvarlar var hayatımda. Onları kırardı Sezen. Belki de şimdi yıkamadığı için böyle herşey. İçimden geçiyor ama duvarlarımda takılı hala. O yüzden indirdim resimlerini her yerden, en çok neresi tozlanıyorsa orada duruyor ona ait olan herşey. İçim acıyor, dışım dirayetli. Sözüm sert belki ama yazılışları farklı...

“Kendimi korumaya aldım!”
Çok mu hayırsızım Sezen...
Çok mu tutarsız?
Ve belki de hırssız!
Ve belki de sırsız...

Seni hiç saklamadım, söylediklerine sopranodan eşlik ettim. Sustuğun kadarına susup söylemek istediklerine hep konuştum. Hiç istemedim bilmeni beni. Hiç derdim yoktu karşına çıkmaktan yana. Hep “belki de tanısan vazgeçersin” dediler. Tanımadan da vazgeçebilirdim. Vazgeçmek çok kolaydı o meşhur şarkını söylerken. Bir eda, bir çalım altında unutulur giderdi herkes, hatırlandığı hızda!
Ben seni her defasında biraz daha içime sokuyorum. Soktukça dışarı akamıyor içimdekiler. Saklamak benden yana, söylemek uzak artık. Bu aralar büyüdüm ben. Bu aralar kalkıp gitmek var içimde. Hiçbir muhtara hesap vermeden. Seni yanıma alır mıyım soruyorum kendime? Diyorsun ki “tebdil-i mekanda ferahlık yokmuş aslında, acının yüzölçümü yeryüzünden çokmuş aslında!”
Acı varken içimde sana tutunurdum. Yalnız değilim derdim. Gitgide alıştım. Sana çok alıştım.

“Canım dostum sırdaşım,
Aynaya baktım yüzünü unuttukça,
Gelmiş bulundum,
Kalmış bulundum,
Bu dağ burada durdukça!”

Çokça öldüğün günü düşünüyorum bu aralar. Senden kaçışlarımı destekleyen yegane sebebi. İnsan kendisinin yanına koyduğu resmi iyi seçmeli. O yanyana duruş; sevgiyi de ölümü de eşitliyor çünkü. Her ikisi için de aynı acıyı duyuyorsun. Aynı sorumluluğu taşıyorsun. Sen benim çocuğumsun. Yıllardır her anını resimleyip, her anısını saklayıp, her acısını beraber yaşadığım çocuğum. Seni ben doğurmadım diyemem. Seni büyütmedim diyemem. Sen benim çocuğumsun. Ölmeni istemiyorum. Yanındaki resme ne olacağını biliyorum. Bahanem hazır. Seni sevmekten artık korkuyorum. Bir daha kimseyi sahiplenmeyeceğime yemin ettim. Herşey değişti... Büyüdüm. Üstelik “Yetişkinliğimden de hiç hayır yok!”
Hayatımdakiler listesinde hep kalan sen oluyorsun. Dokunmadığım için sana, görmediğim için sahneden başka yerde, söylemediğim için yüzüne, nefesini duymadığım, elini sıkmadığım, omzuna yaslanmadığım, ayak tozumu halına sürmediğim, herşeyi senden destekli öğrendiğim için.
Hastalık bu bendeki. Psikologlar ne halt etmeli? Xanax’ı avuçla içip, seni fonda duymadıkça huzur yok bana... Herşey değişti Sezen... Herşey değişmeli!

“Hani herkes arkadaş,
Hani oyunlar sürerken,
Kimse bize ihanet etmemiş,
Biz kimseyi aldatmamışken,
Hani biz kimseye küsmemiş,
Hani hiç kimse ölmemişken,
Eskidendi, çok eskiden...”

Durum farklı artık. Herkes herşeyi kendine göre şekillendiriyor. İnsan olmak rayından çıkmış, yine de istediği yere gidiyor. Ne zamandır kendinde olmayanlar var. Ben şimdi en çok delileri seviyorum. En çok isyankarları... En çok acımasızları... Öldürürken acıyorsan, er meydanında birilerinin arkasına saklanıyorsan kahraman olamıyorsun. Ya da bu hayata direnemiyorsun! Ben de bittim artık kalmadım...
Seni hala deliler gibi seviyorum...
Her anını her anıma denk koyuyorum.
Bu aralar bohçaları dağıtıp, bavullarıma yükleyip, kırmızı kurdeleleri olan bir hayata alışmaya çalışıyorum. Kim açarsa, kim girerse içime seni de orada bulacağı ihtimalini de göze alıyorum. Seni sevmek kadar zoru yoktu...
Kendimi korumaya aldım
Bana bu aşkın olmuş olabilecek tek faydası bu,
Bastığım yerin ayağımın altından
Kızgın kumlar gibi kayması bu!
Aklım yüreğimden yana değil,
Hep bir mani sunuyor önüme,
Biraz zamana ihtiyacım var ama...
Seni bu yazının sonunda da seviyorum...
Beynimden vurulmuş olsam da yüreğimle kalıyorum meydanda...
Senden vazgeçme savaşımın sonucu yine bu;

ISKA!!!

Çisel ONAT©

::Sevişmeyi Göze Aldım Bak!::

2010-07-07T06:07:00.000-07:00

Sevişmemiz gerek! İçimdeki bu hissizliği ancak sevişirsem yok edebilirim. Bana yardım etmelisin. Bana çoktandır yardım etmeliydin. Sana güvenmiştim. Sana özenmiştim. Dokunuşunla bir şeyler yeniden nefes alsın istiyorum. Sevişmemiz gerek anlıyor musun? Sana ait olmalı bu seferki, bana özel olmalı! Nerede duracağımızı bilmeliyiz ve bu sefer bu yasağı mutlaka “delmeliyiz”. Tüm “hayır”larıma direnmelisin, ellerini avuçlarıma geçirip bana “evet” demelisin. Delirmeliyiz! Sana bir şarkı söylemeliyim ellerin avucumdayken. Dinlemelisin ama sesin sevişir gibi çıkmalı! Hiçbir erotik sözü kabul etmiyorum bu sefer. Bana seni anlatmalısın. İlk gün saçlarımla oynadığın gibi dans etmeli her yanın yatakta. Sana ayak uyduramamalıyım. Korkmalıyım adımlarına yetişemeyeceğim için. Sevişmeliyiz bu sefer! Yanına ilk defa nasıl uzandıysam yine o kadar korkak olmalıyım. Yine o kadar titremeli midem ve kaslarım! Gözlerim bulanmalı, ellerimi bile görememeliyim. Bana önce uzaktan bakmalısın! Beni tanımalısın! Vücudumu değil, kusurlarımı görmelisin ve onları sevmelisin. Yanıma gelmelisin. Biraz saçıma değmelisin. Biraz gözlerime dalmalısın, biraz sessiz kalmalısın.

Sevişmemiz gerek diyorum! En sert halini istiyorum. Ve en yumuşak tenini… Boynumu keşfetmeni ve bana aldığın kolyeyi dudaklarınla çözmeni...

-sadece sevişmeliyiz seni sevdiğimi anlamamalısın-

Hadi gel! Sevişmek istiyorum! En iyi bildiğimiz şeyi yapmak istiyorum! Senin bana anlattığın en iyi şeyi! Tuhaf kaçsın istiyorum bu durduramadığım heves içimde ve sana tuhaf gelsin istiyorum seni ilk defa bu kadar istiyor oluşum. Biraz daha beklersek dağılacağız çünkü. Tenimi bir daha toplayamayacaklar. O yüzden değmeliyiz birbirimize. Önce bir müzikalde sevişelim.
Oyuncu olmak istiyorum! Ve perde! Ortadayız! Sahnenin tam ortasında ve tam da istediğim gibi... Kırmızı bir perdenin yere değen ucundayız! Kadifenin tenimi yakan sıcaklığında. Neden hala duruyorsun hadi! Çözsene perdeyi üzerimden. Daha öncede gördün kırmızıyı kasıklarımda korkma! Bana öyle bakma! Seninle sevişmem gerek!

Başla!

Sırf sen dokunacaksın diye yeni yıkadım saçlarımı. Akan suları boynumun çukurunda yakalamayı sevdiğin için kurulamadım onları! Senin için üşümeyi göze aldım bak!
Gözlerimi silmedim. Boynumda yakaladığın sularla dudaklarının gözlerimdeki rimelleri akıtmasını komik ve gizemli bulduğun için silmedim onları da. Gözlerimin yanmasını göze aldım bak!
Yanaklarıma beyaz pudra sürmedim. Sevişirken kıpkırmızı oluşlarını seviyorsun diye. Utangaçlığımı bana yakıştırıyorsun diye! Utandığımda söylediğim sözlerin saçmalığına gülüyorsun, güldüğünde sana kızmamı seviyorsun, elimle seni itince ellerini yanaklarımın kırmızı sıcaklığına koyuyorsun diye! Yanmayı göze aldım bak!
Dudaklarıma ruj sürmedim. Yanaklarımın kırmızılığını dudaklarıma sür diye! Bana hep “senin kendi tadını almak istiyorum” dediğin için... Sürmedim! Dudağını dudağıma sürdüğünde dilinin tadını bozmamak için... Kendi tadımı en iyi senin dudağından alabildiğim için... Dudağımı ısırdığında içimde ısırılanı hissedebilmek için... Dilinin söyleyemediğin en büyük cümleleri söylediğini duymak için. Diline dudağımı ekleyebilmek için! Sürmedim! “Senin tadını” almak istediğim için. Tadın damağımda kaldı bak!
Boynuma kolye taktım! Dudaklarınla aç diye. Dudaklarının hareketini hissetmek için. Açamadığında dişlerini boynuma geçirmen için... Nefesini en iyi boynumu öperken duyabildiğim için... Gözlerine en yakın o anda bakabildiğim için. Gözlerini bir tek boynumdayken açtığın için... Gözlenmeyi göze aldım bak!

-sadece sevişmeliyiz seni sevdiğimi anlamamalısın-

Dur!
Sevişmemiz gerek! Delirmemiz gerek! Beklememiz gerek!
Pudrasız, rujsuz çıktım sahneye! Oysa bir müzikalde sevişiyoruz seninle! Bir oyuncu en çok makyajıyla alkışlanır. Kendini arkasına sakladığı makyajıyla! Alkışlanmamayı göze aldım bak!
Müzik! Kalk ve en sevdiğimiz şarkıyı koy! Bir konserde sevişelim şimdi de...
Şarkıcı olmak istiyorum!
Yat! Üzerindeyim! Seninle sevişmemi dinlemeni istiyorum!
Saçlarını ıslattın benim için. Çünkü ben onları nefesimle kurutmayı seviyorum! Saçlarını öpmeyi... Saçlarına tenimi değdirmeyi. Islanmayı göze aldın bak!
Gözlerini kapattın şimdi de. Boynuma gelene kadar açmayacaksın biliyorum! Dans etmek istiyorum. Bacakların bacaklarımın arasında. Dans ediyorum! Şimdilik kırmızı değil yanaklarım çünkü gözlerin kapalı! Benim için karanlığı göze aldın bak!
Yanakların canımı yakıyor. Bıçak ve köpük kullanmamışsın bugün sanki, sevişeceğimizi biliyormuşsun gibi. Yanaklarındaki sertliği sevdiğimi söylediğim gün bana deliymişim gibi bakmıştın. Oysa anlamıştın herkes gibi olmayı sevmediğimi. Bir kadının bir erkeğe ait olan bir şeyi sadece ona aşıksa sevebileceğini! Yanaklarının vücudumu kestiğini ve yaktığını sevdiğimi bildiğin için böylesin şimdi. Oysa sana anlattığımda anlamıştın. Pürüzsüz bir tenle sevişmek bir kadınla sevişmek demektir, bir kadın bir erkekle sevişiyorsa kanamalıdır bir yerleri, kesilmelidir dudakları demiştim. Ve ben bir erkekle sevişmek istiyorum! Sözümü dinlemeyi göze aldın bak!
Dudak! Sen! Dudak! Ben!
En çok öpüşme anlarını sevdiğimi biliyorsun. O yüzden onları hiç konuşturmuyorsun bu gece. Sadece bir şarkı söylüyorsun! Sana eşlik ederken duyduğun nefeslerimi saklıyorsun! Hep kaçırdığım dudaklarımı yakalamak için ve bu “dudak kapmaca” oyunuma eşlik etmek için ben nereye kayarsam arkamdan geliyorsun! Koşmayı göze aldın bak!

-sadece sevişmeliyiz seni sevdiğimi anlamamalısın-
Dur!
Sevişmemiz gerek! Delirmemiz gerek! Beklememiz gerek!
Sessiz sözsüz çıktım sahneye!
Oysa konserde sevişiyoruz seninle! Bir şarkıcı en çok sesiyle alkışlanır. İçindekileri şarkılarında anlattığı sesiyle... Seyirciyi göze aldım bak!
Ateş! Kalkmalıyım ve altına saklanmalıyım! Bir savaşta sevişelim!
Bir esir olmak istiyorum!
Tut! Altındayım! Beni hapsedişini görmek istiyorum!
Saçlarımı ıslattım. Susuzluğunu onlarla gidermelisin! Gözlerimi silmedim, kendini onlardan akan siyah boyalarla gizlemelisin, yanaklarıma pudra sürmedim beni yanağımdan vurmalısın! Dudaklarıma ruj sürmedim! Onlarla doymalısın! Tadımı dudağımdan almalısın! Tadım damağında kalmalı, bir daha, bir daha, bir daha tatmalısın!

Dur!
Sevişmemiz gerek! Delirmemiz gerek! Bitirmemiz gerek!
Silahsız çıktım meydana!
Bu savaşı beraber kazanmak gerek!
Süt tadını al göğüslerimden! Nefesini saklama! Yanaklarım kırmızı, sakın bakma! Dans edişimi izle. Çıkardığım sesleri dinle! Aşk tadını al göğüslerimden! Elimi sırtında gezdirişimi hisle!

Dur!
Nerede durmamız gerektiğini bilmeliyiz ve mutlaka bu yasağı “delmeliyiz”.
Sana şöyle demeliyim :
“Hayır!”
Direnmelisin ve şöyle demelisin :
“Evet!”
“kendime” direnmeliyim ve şöyle demeliyim :
“Evet!!!”

-seni sevdiğimi anlamanı göze aldım bak!!!-

Ç.

SEVGİLİMİN SEVGİLİSİ

2010-07-05T14:42:00.000-07:00

Ey Valentine;

Biliyor musun? ;
Sevgilimin;
Aşkı iyi anlatabilen bir sevgilisi var,
Sözleri alınıp duvarlara iliştirilen,
“Benim için sevgilime bir mesaj yazar mısın” denilen bir sevgilisi...
Hayatla derdi olmayan, hayatını kendi başına koruyan bir sevgilisi var,
Acıyı düşündüren, gülmeye özendiren,
“İyi ki hayatımdasın” cümlesini duyabilen bir sevgilisi var.
Yanına yakışabilen,
Kendine yakışan elbiseyi, kendine yakışan adamı bulabilen,
Sevmeyi olduğu kadar, Onu büyütmeyi de göze almış bir sevgilisi var.
Sevdiği yerlerin tadını çıkarabilen,
Özlediği şeyleri ona getirebilen,
Onu olmadık zamanlarda şaşırtabilen bir sevgilisi var.
Onun avuç içinden nefes alabilen,
Dokunmadığı zaman donakalan,
Bedenini bedenine serdiğinde eriyen bir sevgilisi,
Anlamaya, hırpalamamaya,
Sorgulamamaya, soldurmamaya çalışan,
Sussa da içlenmemeyi bilen,
Hazzı, sevişirken “bir sana bir bana” diye bölüştürebilen,
Bazen vahşi sözler bazen ninniler söyleyen bir sevgilisi var.

Sevgilimin,
Kaybetmekten korkmadığı, öylesine çok emin olduğu,
Ama çoktan kaybettiği, farkında olmadığı bir sevgilisi var!

Ç.

Bir FOLLOW FRIDAY ( #ff ) daha bitti...

2010-07-02T06:23:00.000-07:00

Masaya oturdum. Notebook'u açtım. Gmail, Facebook, Outlook, Twitter, Fizy ve diğer vs. sitelere parolayı söyledim girdim. Dünü Çarşamba bugünü de Perşembe bilen aklım birden o meşhur mavi yazıyla gözgöze gelince stres günüme bulaşmış oldu. O işaret; #ff !

Follow edenler etmeyenler umrumda değil ki diyenler umrumda değiller. Çünkü who.unfollowed.me sitesine girmeyen kaç twitter üyesi vardır bilmiyorum ama çoğunun haberdar olduğundan eminim. O nedenle gelen #ff'lerin üzerimde yarattığı neşe sanırım, twitter'a ilk üye olduğumda @cuneytasiduru ile birbirimize yazıp birbirimizin okumasına hem delice hem de zavallı bir şekilde güldüğümüz "kendin yaz kendin oku" durumundan sıyrılmış olduğumu gösteriyordu.

Yeni follower'lar, varlığımdan haberi olmayan following'ler tek tek aklıma sızıyorlardı. Başladım #ff yapmaya... Ama imkansızdı. Gerçekten sinirim bozuldu. Bıraktım. NOTEPAD'e tek tek isimleri yazdım olmadı, Word'e kopyaladım olmadı, tek tek mention'lara cevap vereyim dedim olmadı!
Birden kendimi OVERCAPASITY Balinası gibi hissettim! Hem içimde inanılmaz bir mahcubiyet hem de hırs vardı ama yapamadım! Yapamadım arkadaşlar! Ve en sonunda psikolojim şu haldeydi!

Avatar'larınızın hiçbir hükmü yoktu o sıra! Bana hepiniz yukarıdaki gibi görünüyordunuz. Çığlık atma isteği : )))

Gerçekten denedim! Yapamadım! Başaramadım!

İnanın bana!

Haftaya çalışarak geleceğim!

Şaka bir yana falan değil, yazdıklarım gerçek...

Hepinizi keyifle takip ediyorum!

Oh be rahatladım!

: )

Süper bir haftasonu dilerim!

Erik Mevsimi...

2010-07-01T15:15:00.000-07:00

İkimiz de sakıncalıyız birilerine anladım,

Adımızı bilen bilene...
Herkesin hayatında bir kabuk kaldırışımız var,
Bu kadar benziyoruz madem,
Belki birbirimizi temizleriz, kirlendik mi ki gerçi, kimbilir...

Olur ya mucize bize denk gelmiştir
Ben hep erik mevsiminde severim birilerini,
Mucize bana hep dalından kopup, tazecik gelir.
Tam da sevmemin mevsimindeyim
Olur ya aşkın tadı belki yine mevsiminde güzel gelir...
Kimbilir...

Çisel Onat
27.04.2010

...Bazen birilerinde eskiyen, sana hep tazeletir kendini...

2010-07-01T02:49:00.000-07:00

DESTEKLEYELİM!
NEFES ALMAK İÇİN...
****************************************************
Basın Bülteni 29.06.2010

Ormanların D’lisi, Yangınların Düşmanıyız!

SORUŞTURMACI GAZETECİ UĞUR DÜNDAR, ORMAN YANGINLARINA SON VERMEK İÇİN TÜRKİYE ÇAPINDA GERÇEKLEŞECEK SOSYAL SORUMLULUK PROJESİNE ÖNCÜLÜK EDİYOR, RADYO D’NİN YAPACAĞI YAYINLARLA TOPLUMU ORMAN YANGINLARI KONUSUNDA BİLGİLENDİRMESİNE DESTEK VERİYOR.

Radyo D yaklaşan yaz aylarında artan orman yangınlarına dikkat çekmek için bir sosyal sorumluluk kampanyası başlatıyor. “Ormanların D’lisi, Yangınların Düşmanıyız” sloganıyla yola çıkan kampanya, ihmal yüzünden çıkan orman yangınlarına dikkat çekmeyi amaçlıyor. Orman yangınlarının sık görüldüğü yaz ayları boyunca izmarit atılmaması, ormanda yakılan ateşin söndürülmesi ve yangın durumlarında Alo 177 yangın ihbar hattına haber vermek gibi önemli mesajların verileceği kampanyayla vatandaşların bilinçlendirilmesi hedefleniyor.
Her sene orman yangınları nedeniyle, binlerce hektar yeşil alan yok oluyor ve Türkiye giderek çölleşiyor. Radyo D, bu duruma ‘‘dur’’ demek için araştırmacı gazeteci Uğur Dündar ve Radyo D Programcısı DJ Hakan Gündüz öncülüğünde sosyal sorumluluk kampanyası başlatıyor. Proje kapsamında, ormanlarda çıkan yangınları engellemek için öncelikle toplumu bilinçlendirici yayınlar yapılacak ve ormanlar hakkında bilgi verilecek.
Basın toplantısının açılış konuşmasını yapan Doğan Radyo Grup Başkanı Sezgin Onat; orman yangınlarına dikkat çekmek için Radyo D olarak düğmeye bastıklarını ve Uğur Dündar’ın bir saniye bile düşünmeden bu özel sosyal sorumluluk projesinin hem yüzü hem lideri olmayı kabul ettiğini belirtti.

Soruşturmacı gazeteci Uğur Dündar ise, ‘‘Cennet yurdumuzun ormanlarının yok edilmesi çok kolay. Yenisinin kazanılması ise çok zor. Rant peşinde olanların ağaçları yok ettiğini görüyorum. Anız yakma ve bilinçsiz davranışlar sonucu ormanların yok olduğunu üzülerek görmekteyiz.’’ dedi.
Ormanları korumanın ulusal bir görev olduğunu belirten Dündar, ‘‘Her sosyal sorumluluk projesinde olduğu gibi, bu cennet vatanın eşsiz coğrafyasına bir şeyler katabilmek için projeyi kabullendik. Her Türk vatandaşına orman bekçiliği diye bir hizmet alanı açılırsa, gönüllü bekçilik yaparım.’’ diyerek sözlerine son verdi.

Son olarak sözü alan Radyo D Programcısı DJ Hakan Gündüz ise, bu projede Uğur Dündar ile birlikte yer almaktan gurur duyduğunu ve programlarında orman yangınları hakkında bilgilendirici yayınlar yapacaklarını belirtti. ‘‘Programlarımızda mizahi yönde anlatırsak, daha iyi algılanıyor. Biz de hazırladığımız mizahi tanıtımlarla ve bilgilendirmelerle dinleyicilerimizin ilgisini bu konuya çekeceğiz.’’ dedi.

‘‘Ormanların D’lisi, Yangınların Düşmanıyız’’ Kampanyası

Radyo D, yangın mevsimi boyunca sürdüreceği sosyal sorumluluk projesiyle, bu tür önemli bilgileri ve yapılan dikkatsizlikleri dinleyicileriyle paylaşacak. Uğur Dündar, DJ Hakan Gündüz ve Radyo D programcıları ile ‘‘Ormanların D’lisi, Yangınların Düşmanıyız’’ sosyal sorumluluk projesi kapsamında orman yangınlarının çıkış nedenleri-dikkatsizlikler ve ormanın faydaları hakkında dinleyicileri bilgilendirecek.

Ormanlarımızın %60’ı yangına çok hassas bölgelerde.

Ülkemizde özellikle Hatay’dan başlayıp Akdeniz ve Ege sahil bölgelerinden İstanbul’a kadar uzanan kıyı bandı, yangınlar açısından en tehlikeli bölgeyi oluşturuyor. Türkiye’de yangına birinci derece hassas alan 7.182.051 hektar, yangına ikinci derece hassas 5.091.788 hektar alan bulunuyor. Buna göre ormanlarımızın yaklaşık %60’ı olan 12 milyon hektarlık alan yangına çok hassas bölgelerde yer alıyor.

Orman yangınlarının %85’ine insanlar neden oluyor.

Orman yangınlarının çıkış nedenlerinin dağılımına bakıldığında;

%47,7 ihmal, %19,2 faili meçhul, %17,7 kasıt, %15,4 doğal nedenlerden kaynaklanıyor. İnsanların neden olduğu yangınlar, toplamda % 84.6’ya ulaşıyor.*
2008 yılında yaklaşık 59.000 futbol sahası büyüklüğünde ormanlık alan yandı.

2006 yılında orman yangınlarıyla Türkiye genelinde 7.762 hektar, 2007 yılında 11.664 hektar, 2008 yılında 29.749 hektar alan yandı.* Her sene giderek artan orman yangınlarına son vermenin yolu ise, toplumun bu konu hakkında bilinçlendirilmesinden geçiyor.
Bir hektar kayın ormanı 68 ton toz emiyor.

Yangınlar sonucu ormanların zarar görmesi, soyu tükenmekte olan birçok hayvanı yok ediyor. Dikkatsizlik ve ihmal sonucu sebep olunan orman yangınları, ihtiyacımız olan oksijeni de yok ediyor, karbondioksit oranının artmasına neden oluyor. Oysa 72 kişinin bir saatte tükettiği oksijeni, bir kayın ağacı aynı sürede üretiyor. 1 hektar kayın ormanı 68 ton, çam ormanı da 40 ton tozu emiyor. Erozyona engel oluyor. Orman örtüsü, yer altı sularının oluşmasına ve su kaynaklarının su sağlamasına da yardımcı oluyor. Sayısız faydası olan ormanları yangın sonucu kaybettiğimizde ise, ormanın yeniden oluşması için 20-200 yıl arasında bir zaman gerekiyor.

‘‘Alo 177’’ orman yangın ihbar hattını arayın!

Ormanlık alanlarda şüphelendiğiniz durumlarda ve yangın söz konusu olduğunda 177 Orman Yangın İhbar Hattı’nı Türkiye’nin her yerinden arayarak, yangınlara anında müdahale edilmesini sağlayabilirsiniz.

*T.C. Çevre ve Orman Bakanlığı, Ormancılık İstatistikleri, 2008

Bilgi için: Radyo D Kurumsal İletişim Sorumlusu Ekin Özçelik

ekinoz@radyod.com

0212 413 51 83

MERHABA HOŞBULDUK FASLI

2010-06-28T03:44:00.000-07:00

Saçmalamak istediğimde ya da saçmalıkları yazmak istediğimde burada olacağım!
İkizler burcuyum ve muhtemelen sıkılabilirim. Lakin günlük yazmaktan nefret ederdim. Yazarlığa soyundum o ayrı.
Neyse... (Bu kelimeyi sık sık kullanacağım. Böyle.)
Hoşgeldim klasiğini de yazdıktan sonra tavrımı toplayıp bir heves yazmaya başlayabilirim. Sanırım sevişeceğiz. Kalem uyuşmazlığı yaşarsak da ayrılırız. Her yerde "ignore, block, mute" tuşları yok mu zaten! Basarız birine olur biter.

Şimdilik ben ACCEPT haldeyim. Okuyan başım üstüne. Çorap örmediği müddetçe!

DuvarKadın